Dudok

De Derde Dinsdag, het milieucafé van Den Haag

De volgende Derde Dinsdag is 18 oktober Tijd en plaats: van 17.00 tot 18.30 uur in Het Atrium, Spui 70, direct rechts van de ingang. Entree gratis.
Verslag 19 september 2005 klik hier voor de column van Julius Pasgeld De Vlietzone anno 2010: huizen, groen of loopgraven? De gedachte van één groot Haaglanden waar gemeenten schouder aan schouder voor de goede zaak strijden, is in milieucafé De Derde Dinsdag van 19 september ver te zoeken. De wethouders Norder en Houtzager, die zich in respectievelijk Den Haag en Leidschendam-Voorburg om de ruimtelijke ordening bekommeren, zitten elkaar behoorlijk in de haren. Hun gekibbel doet raadslid Marieke Bolle zelfs denken aan een wedstrijd wie het verst kan plassen. "Of komt dat pas na de pauze?", voegt ze eraan toe.
	Het onderwerp over plassen komt inderdaad pas na de pauze. De meningsverschillen tussen de buurgemeenten gaan over het eerste onderwerp, de Vlietzone. Blijkens de Structuurvisie 2020 wil de gemeente Den Haag aan dat gebied tussen de Vliet en de A4 een zeer stedelijke invulling geven, met 7350 woningen, kantoren en parallelwegen langs de snelweg. Een strook langs de Vliet zou een rol als ecologische schakel toebedeeld krijgen en de Westvlietweg kan verkeersluw worden gemaakt. En dat alles om meer economische dynamiek aan de stad te binden, licht wethouder Marnix Norder toe. Het is een strategische locatie, en Den Haag heeft nauwelijks meer geschikte ontwikkelingslocaties.
	"Maar we hebben het hier feitelijk over de groene voortuin van Leidschendam-Voorburg", aldus Norders tegenpool Marcel Houtzager. "Bijna al de Leidschendam-Voorburgse sportfaciliteiten zijn er gevestigd. We moeten van dit gebied een groene bufferzone maken. Het is een gemeenschappelijk belang dat Haaglanden niet één groot stedelijk gebied wordt. Mensen moeten kunnen ademen."
Ben Runderkamp beaamt dit volkomen. Hij is voorzitter van de midden in de Vlietzone gevestigde Golfvereniging Leeuwenberg, met bijna 1200 leden een van de grootste golfverenigingen van het land. "Ons terrein is een van de allerfraaiste stukken natuur in de omgeving", zegt hij stellig.

Hoe merkwaardig dat misschien ook klinkt, Tom Pitstra (R) van het Haags Milieucentrum (HMC) kan het ten volle beamen. Het HMC heeft samen met een veertigtal organisaties een groen-recreatieve visie op de Vlietzone geschreven. "We willen de groen-recreatieve waarde van het gebied versterken", aldus Pitstra. "Maar zonder er een aangeharkt park van te maken. Overigens zitten we daarmee op dezelfde lijn als het Uitwerkingsplan van Haaglanden, die de Vlietzone als een waardevolle ecologische buffer tussen de Zwethzone en Vlietland beschouwt. Dat uitwerkingsplan is nog geen jaar geleden in het Algemeen Bestuur van Haaglanden unaniem vastgesteld." Houtzagers: "Ik was erg verbaasd toen deze Structuurvisie uitkwam en Norder riep, het Uitwerkingsplan geldt nu niet meer." "Marnix, waar ben je mee bezig?", verzucht presentator Stef de Niet. "Zo tegen de keer in." "Dit wordt oorlog in Haaglanden", voorspelt Pitstra. "En de Haagse gemeenteraad zie ik er ook nog niet mee instemmen."
	Marieke Bolle, partijgenote van Norder, moet toegeven dat het in de raad moeilijk ligt: "alle fracties leggen nadruk op het groene karakter." Wat haar partij, de PvdA betreft, staat vast dat het groen in de zone mooier en beter moet worden. Maar ze ziet ook ruimte voor woningbouw en kantoren. "Dat moet mogelijk zijn, en dat ís er volgens mij ook allemaal mogelijk." "De kunst is de balans te vinden", vult Norder aan. "In de visie van het Haags Milieucentrum staan interessante dingen die meegenomen kunnen worden. Het groene aspect komt zeker terug, maar over de vraag in welke mate en in welke vorm moeten we nog gaan praten."
"Maar hoe wordt de ruimte ingevuld?", wil Houtzager weten. Die 7.350 woningen, wat betekent dat per hectare? Den Haag kijkt alleen naar de bouwopgave en zoekt daar locaties bij, in plaats van te kijken hoeveel woningen in een groene setting verantwoord zijn." "We doen dit niet alleen als Den Haag", merkt Norder op. "Zo werken we met z'n allen aan een Structuurvisie Haaglanden 2020. We moeten vooral goed kijken wáár we wát gaan doen."
	Natuurfilmer Jan van den Ende heeft wel een suggestie, nadat presentator Hans Pars zich met de zaalmicrofoon tussen de gasten begeven heeft. "Ten noorden van de Vlietzone ligt een fraai natuur- en recreatiegebied. Trek dat door naar het zuiden. En meer in het algemeen kan de Vlietzone mooi dienst doen voor compensatie. Er wordt een heleboel verpest waarvoor compensatie beloofd wordt die er nooit komt. Mijn advies: gebruik daar de Vlietzone voor."
	Ook in de zaal zit Steven van Schuppen van Bureau Lopende Zaken, die een belangrijke bijdrage aan de groen-recreatieve visie van het HMC heeft geleverd. Van Schuppen ziet niet in waarom dit 'wanhoopsoffensief dat ten koste van de leefbaarheid gaat' speciaal binnen de Haagse gemeentegrenzen moet plaatsvinden. Misschien hoeft het zelfs helemáál niet te gebeuren. Vorig jaar groeide de provincie Zuid-Holland met slechts achthonderd mensen, weet Van Schuppen. En het Ruimtelijk Planbureau voorziet zelfs een bevolkingsdáling.
	Voor Frans van der Steen, directeur van het Haags Milieucentrum, is niet aangetoond dat er zoveel extra huizen nodig zijn. En mocht dat zo zijn, dan kunnen ze door verdichting ook in de bestaande stad gerealiseerd worden, zo stelt hij. De Haagse gemeenteraad discussieert op woensdag 21 september over de Structuurvisie 2020, in de vorm van een vergadering van de commissie SWB. Naar verwachting zal het niet bij deze ene commissievergadering blijven. Wanneer de strijd om de Vlietzone écht losbarst, is dus nog niet duidelijk.
Over naar het tweede onderwerp: het 'nieuwe plassen'. krantenlezers werden onlangs opgeschrikt door het bericht dat menselijke urine diverse bestanddelen bevat die in de waterzuiveringsinstallaties slecht afgebroken worden. Denk hierbij vooral aan medicijnresten. Die komen uiteindelijk in het drinkwater terecht. In Zweden is een systeem bedacht om hieraan het hoofd te bieden: een geavanceerde nieuwe toiletpot, die urine en faeces van elkaar scheidt. Maar, zoals gelegenheidsinleider de heer 'Plasmans' (een rol van Hans Ruitenberg) nadrukkelijk stelt, dan moeten mannen wel zittend gaan plassen en daarvoor is nog een lange weg te gaan. Komt 'de milieupolitie' soms controleren of mannen in het kleinste kamertje wel blijven staan?!
	Willy van Bragt is innovatiecoördinator bij het Hoogheemraadschap Delfland en weet een antwoord op de vragen die over dit onderwerp leven. Nadrukkelijk stelt hij: berichten in de media als zou Delfland 'urine willen gaan scheiden' kloppen niet. Het Hoogheemraadschap onderzoekt slechts de mogelijkheden, evenals andere waterschappen doen. Op dit moment loopt een proef in Meppel met (slechts) drie toiletten. Het doel is tweeledig: stoffen als nitraten en fosfaten belasten de waterzuiveringsinstallatie en ze kunnen ook nog eens nuttig toegepast worden. "We hebben het hier tenslotte over een soort kunstmest', aldus presentator Hans Pars.
Maar op korte termijn hoeven Haagse mannen niet bang te zijn dat ze zittend moeten gaan plassen en daarmee hun mannelijkheid geweld aan moeten doen. "Het is een duur systeem", aldus Marcel Tirion, bij de Haagse Dienst Stadsbeheer belast met riolering en waterbeheersing. "Met alleen een duopot ben je er nog niet, je moet ook gescheiden leidingen aanleggen. En bij nieuwbouw streven we nu juist naar zo weinig mogelijk leidingen, omdat meer leidingen duurder zijn en de kans op fouten vergroten. Hier in het stadhuis zijn veel urinoirs, dus daar heb je met maar één stroom te maken, maar de vraag is wat je er dan verder mee doet. Laten we dit eerst vooral goed onderzoeken."
	De nieuwe directeur van Ceres plast altijd al zittend – immers van het vrouwelijk geslacht – en kan het iedereen aanbevelen omdat het veel praktischer en hygiënischer is. Ceres, de projectontwikkelaar van Vestia, is zich bewust van haar maatschappelijke verantwoordelijkheid maar staat niet vooraan, stelt Karin Schrederhof nadrukkelijk. Dit systeem is duur en het milieu-effect is gering, maar het is sowieso belangrijk om innovatief bezig te zijn. Anders kom je nooit op goede ideëen. Ceres heeft op dit moment andere prioriteiten, zoals het alleen nog maar toepassen van hout met FSC-keurmerk en het verwarmen van woningen met restwarmte uit de industrie.
Zittend plassen in inderdaad hygiënischer, beaamt Frederik Hoogerhoud als presentator Pars weer zijn zaalrondje maakt. "Als urine rood zou zijn, zou je overal goed kunnen zien wat ik bedoel." Het volgende Milieucafé Derde Dinsdag wordt gehouden op 18 oktober a.s., wederom in Het Atrium
	Julius Pasgeld: Het nieuwe plassen Steeds is men bij het Haagse milieucentrum zo attent om mij, ter voorbereiding van het schrijven van mijn column even wat gegevens op te sturen over wat er aan de orde komt. Zo kreeg ik voor deze week (behalve die kwestie over de Vlietzone) ook het volgende mee: ‘Via onze urine komen veel sporen van medicijnen, hormonen en wat dies meer zij in het riool terecht, stoffen waarmee de waterzuiveringsinstallaties niet altijd goed raad weten. Een technische innovatie aan de wc-pot kan een oplossing bieden, maar... zijn de mannelijke toiletbezoekers wel bereid hun gedrag in het kleinste kamertje aan te passen?’ ?????
Mannelijke toiletbezoekers bereid hun gedrag aanpassen? Wat nu ‘gedrag aanpassen’? Moeten wij voortaan nog meer naast de pot piesen als we nu toch al doen? Dienen wij onze jongeheer in het vervolg met beide handen vast te houden? Dienen de restanten van de plas - veroorzaakt door het zogenoemde nadruppelen of afschudden- straks in een goed afsluitbaar plastic reageerbuisje gedeponeerd te worden? Een reageerbuisje dat vervolgens in een apart milieu-luikje moet worden geworpen? Alwaar het - na zorgvuldige controle op dna-matches met beruchte terroristen- met inhoud en al door speciaal ultrasoon geluid wordt ontleed in onschuldige elementen? Ik tast volkomen in het duister. Hoe zullen wij mannen toch voortaan, in het kleinste kamertje, ons gedrag moeten aanpassen? En ineens, dames en heren, trof het antwoord me als een mokerslag. Nee toch? Het zal toch niet waar zijn? Wij mannen zullen toch straks niet moeten gaan zitten tijdens het plassen? Dat is onacceptabel. Volstrekt onacceptabel. Het laatste bolwerk der mannelijkheid: een kwieke straal van flinke hoogte kletterend in de toiletpot richten! Met één hand aan de piem en met de duim van de andere hand de band van de onderbroek naar beheden houdend, achteloos een lied fluitend. Kortom, het waarachtige piesen! Dat neemt niemand ons af! Kom nou. Ja. We gaan daar een beetje zitten als een oud wijf. Om van een flutafstandje onze plas min of meer in de pot neer te leggen. Honderduizenden jaren hebben we het staand gedaan. Fier! Met de hand aan het vaandel Nee. Nee, en nogmaals nee. En we hébben al zoveel ingeleverd. We moeten tegenwoordig toch al zelf onze pantoffels zoeken als we ons ’s middags na ons werk doodmoe in onze fauteuil laten ploffen om ons krantje te lezen. Als we er tegenwoordig al een eigen fauteuil op na mogen houden! En onze echtgenote de krant al niet beduimeld heeft voordat we hem zelf lazen. En nu dit weer! Zittend plassen! Straks vragen ze ons nog om erbij te gaan liggen. En waarom? Om piepkleine dingen die je niet eens kan zien. Die zelfs de waterzuiveringsinstallatie er niet eens uit kan halen. Zo. Dames en heren. Dat was de ene kant van het verhaal. En dan nu, in deze schizofrene wereld, de onvermijdelijke andere kant. Natuurlijk wil ik best gaan zitten tijdens het passen. Het is een kleine moeite. En het voordeel is, dat de kans een stuk kleiner is als ik er naast plas. Bovendien is het goed voor het milieu. Voor het milieu ben ik tot veel bereid. Erg veel. Zo draag ik bijvoorbeeld in het belang van het milieu op maandagmiddag stukjes voor in het Atrium van het Haagse Stadhuis. Over de kleine moeite die het mannen zal kosten om voortaan te gaan zitten tijdens het plassen. Ach. Als ze me vragen om een stukje voor te dragen over de noodzaak mijn piem er af te hakken omdat dat beter is voor het milieu, dan doe ik dat ook nog. Voordragen dan. Niet afhakken natuurlijk. Zo wil ik hier best een pleidooi houden voor het aanpassen voor manelijk gedrag tijdens het toiletbezoek. Maar wie controleert dat eigenlijk? Ik hoor mevrouw Pasgeld al roepen vanuit de huiskamer: “Zeg Pasgeld! Ik hoor het zo klateren! Je zìt toch wel, hè?”.