Dudok

De Derde Dinsdag, het milieucafé van Den Haag

De volgende Derde Dinsdag is 15 november Tijd en plaats: van 17.00 tot 18.30 uur in Het Atrium, Spui 70, direct rechts van de ingang. Entree gratis.
Verslag 18 oktober 2005 Den Haag: minder nieuws en meer SUVs klik hier voor de column van Julius Pasgeld Het vernieuwde AD met daarin een aantal Haagse pagina’s vindt weinig weerklank. De losse verkoop is ingestort en de mensen die hem nog wél lezen klagen steen en been, weet presentator Hans Pars op gezag van zijn sigarenboer te vertellen. Ook in het milieucafé is niemand aanwezig die warme gevoelens voor de opvolger van de oude vertrouwde Haagsche Courant koestert - waarbij natuurlijk wel een rol speelt dat niemand van de huidige redactie gehoor heeft gegeven aan het verzoek om aan tafel te verschijnen. Diverse bezoekers verklaren de krant al te hebben opgezegd of dit te gaan doen, en ook in het forum valt geen enthousiasme voor het 'plaatselijke sufferdje' te bespeuren.
	“Ik moet iedere keer weer naar die Haagse pagina’s zoeken”, meldt PvdA-fractievoorzitter Henk Kool, die zich deze middag voorstelt als ‘ex-stagiair bij de Haagsche Courant”. “En binnen die pagina’s moet ik dan ook weer heel lang naar berichten over de Haagse gemeentepolitiek zoeken. Uit mijn tijd bij Radio West weet ik hoe groot de impact van berichtgeving over lokale activiteiten is. De huidige koers van de AD/HC is slecht voor de stad en voor de lokale democratie. Een kritische lokale krant is nodig om politici scherp te houden. De laatste wethouder die door toedoen van de HC moest aftreden was Hilhorst. Ik moet nog zien of RTV West of een krant in deze gemeente ooit nog een wethouder ten val zal kunnen brengen.”
Zijn mede-forumlid Paul van Velthoven was bij de Haagsche Courant jarenlang verantwoordelijk voor de opiniepagina’s en kan het natuurlijk alleen maar met Kool eens zijn. Maar Van Velthoven plaatst een vraagteken bij de veelgehoorde analyse dat de ‘ontlezing’ zo’n koers noodzakelijk maakt. “Er wordt ontzaglijk veel gelezen, maar mensen willen er niet meer voor betalen. Bij de HC is wel eens nagedacht over gratis verspreiding à la Metro of Spits, of tegen een heel laag tarief. Daarmee zou een enorme advertentiemarkt gecreëerd zijn. Er waren ook nog wel andere oplossingen voor het dalende abonneebestand denkbaar; de HC zat nog niet in de rode cijfers. Maar uitgever Wegener wilde een geheel nieuwe start maken en een jong publiek bereiken. Wegener legt nu eenmaal andere maatstaven aan dan de familie Sijthoff deed.”
Het doet Henk Kool een beetje denken aan de gang van zaken bij TV West, waar hij ooit adjunct-directeur was. “Die wilde ook aantrekkelijk worden voor jongeren. Het resultaat was dat ze de oudere luisteraars razendsnel van zich vervreemdde en geen jongeren aan zich wist te binden.”
Frans van der Steen, directeur van het Haags Milieucentrum, betreurt het dat in de nieuwe krant de berichtgeving over 'moeilijke' onderwerpen als duurzaamheid het kind van de rekening is. Hij denkt dat er nog steeds een markt is voor een lokale – misschien wekelijks verschijnende - krant met artikelen die langer zijn dan driehonderd woorden. “Ik denk dat het probleem is dat de lezer constant onderschat wordt. Dat hoor ik ook veel om me heen. Ook mensen die een landelijke krant lezen willen op de hoogte blijven van het nieuws in de gemeente waar ze wonen. Een krant als De Telegraaf bevat sinds kort een Haagse pagina.”
En ook de Volkskrant heeft Den Haag herontdekt, weet forumlid Aukje van Roessel te melden. Zij werkt als freelance journaliste voor De Groene – het blad dat uitblinkt in lange, gedegen stukken – maar vindt 'kort' niet per definitie 'slecht'. "Ik ga niet zonder meer mee in een klaagzang", verklaart ze stellig. Veel mensen zijn nu eenmaal vergroeid met hun krant en vinden iedere verandering per definitie een verslechtering, is haar mening. Van Roessel vindt dat de journalisten zelf moeten zorgen dat de krant beter wordt. "De journalisten die bij de HC werkten hadden echt niet verwacht dat de AD/HC het blad zou worden dat het nu is", repliceert Van Veldhoven. "Ze zijn nauwelijks bij het overleg betrokken geweest." Kool heeft de stellige indruk dat de inbreng van de journalisten in de nieuwe formule fors kleiner geworden is: "Ik herken 'mijn Casper Postmaa' niet meer."
	Journaliste Anneke Verbraken merkt via de zaalmicrofoon op dat journalisten van de AD/HC niets in te brengen hebben. Ze moeten maar afwachten of, op welke plek en in welke vorm hun artikelen verschijnen. De nieuwe koers is vervelend voor die journalisten, maar voor Den Haag nog veel erger: "de stad gaat een bindmiddel missen. Het kritisch volgen van instanties, het enthousiasmeren van mensen, dat verdwijnt allemaal." Goed, dan nu over naar de vraag wat de toekomst in petto heeft. Wordt de vrees van Henk Kool bewaarheid en zijn we getuige van de laatste stuiptrekkingen? Is het onzin om de ontlezing te bestrijden met het toevoegen van Haagse pagina's aan traditionele, gedrukte media, terwijl de toekomst aan internet is? Of kan voor Den Haag althans één krant behouden blijven, van de zeven die er ooit verschenen?
Bezoeker Frans de Leef is pessimistisch gestemd: de Haagsche Courant was al tien jaar slecht, zodat veel lezers afhaakten. Oud-gemeentesecretaris Koos van Beusekom vond de HC de laatste jaren ook al niet best meer, en vindt in de AD/HC evenmin veel van zijn gading. En oud Binnenhof-journalist Piet van der Eijk constateert dan wel verbetering in de AD/HC, maar het blijft 'een vod'. Toch ziet hij nog hoop: evenals Van der Steen ziet hij kansen voor een typisch Haags Weekblad. "De Posthoorn zou die kans moeten grijpen." Maar Henk Kool slaat die hoop meteen de bodem in: "De Posthoorn is ook van Wegener. Die gaat nóóit de AD/HC beconcurreren."

Misschien kan het tweede onderwerp – wat te doen tegen overlast van Sports Utility Vehicles, oftewel SUVs – positiever afgesloten worden. De nadelen van deze auto's worden in elk geval steeds duidelijker: ze nemen veel plaats in, verbruiken veel benzine en zijn bij botsingen gevaarlijker dan lagere auto's. Volgens sommige mensen geven ze ook aanleiding tot een wat 'sportiever' rijgedrag.
Luc Veeger van verkeersveiligheidsorganisatie 3VO ziet de SUVs liever vandaag dan morgen uit het straatbeeld verdwijnen. Mensen kopen ze vanwege het gevoel van 'veiligheid' (of zeggen dat te doen), maar bedreigen daarmee juist de veiligheid van anderen. En door de enorme toename van het autobezit, of die auto's nou groot of klein zijn, voelen mensen zich steeds meer in hun huizen teruggedrongen. Kinderen kunnen niet meer op straat spelen, wat allerlei nadelige gevolgen heeft, onder meer voor hun motorische ontwikkeling. Uit onderzoek is gebleken dat dertigkilometergebieden wat dit betreft geen verbetering betekenen. Veeger constateert dat veiligheid steeds meer een issue wordt, dus hij is niet pessimistisch.
Niek Roozenburg heeft tijdens de 11,5 jaar durende periode dat hij raadslid was een voorstel gedaan om het gebruik van SUVs minder aantrekkelijk te maken. Dat is niet aangenomen, maar hij vindt dat de raad het moet blíjven proberen. "De nadelen zijn zo groot dat overheden alles in het werk moeten stellen om ze af te remmen. Verzin zoveel mogelijk oplossingen en bekommer je daarna om de vraag of het juridisch haalbaar is."
VVD-raadslid Herman Wilmer ziet de problemen wel degelijk, maar is wat terughoudender. Als rechtgeaard liberaal is de individuele vrijheid hem lief, maar voor maatregelen in het collectieve belang schrikt hij niet terug – voorzover die het individuele belang ten goede komen. Evenals Julius Pasgeld lijkt Wilmer de oprukkende SUVs als een teken des tijds te beschouwen: "Ik sprak laatst een VVD-lid dat vroeger in een Morris Minor reed. Hij merkte op, Wat bezielt de mensen tegenwoordig toch? Dat was me uit het hart gegrepen. Er bestaat nu een Bugatti die sneller kan dan de TGV. De grenzen worden steeds verder verlegd. Onlangs merkte wethouder Smits tijdens een bezoek van de burgemeesters van Berlijn en München op: we waren met de verbetering van de luchtkwaliteit net op de goede weg, maar de SUVs doen dat weer teniet."
"Maar welke maatregelen zijn er nu concreet denkbaar?", wil presentator Hans Pars van het forum weten. "Lastig", vindt Wilmer. "Je moet het probleem goed definiëren. Wat kun je als raad nog wel tolereren en wat niet meer? Welke maatvoering is nog acceptabel? Een SUV niet maar een Ford Taunus bestel wel? Het is ontzettend moeilijk om een goede regel te schrijven. Ik zie de rechtsgangen al."
"Het Amsterdamse college van B&W is goed bezig", vindt Roozenburg. "Je moet het gewoon onaantrekkelijk maken om in een SUV rond te rijden. Ik vind dat de overheid daartoe gewoon verplicht is. Ontwikkel normen voor parkeervergunningen, denk aan maatregelen in de belastingsfeer. Zorg dat ze niet in parkeergarages kunnen, zoals het geval is met de garage boven de tramtunnel, hetgeen Michel Dufresne gesignaleerd heeft." "Een gemeentelijke overheid heeft hier maar weinig bevoegdheden", merkt Wilmer op. "Die bevoegdheden liggen op Europees niveau. Laat Nederland het daar maar aankaarten."
"Eigenlijk zijn die asobakken maar een exces", vindt Veeger van 3VO. "De eigenlijke vraag is wat je met de stad wil. Het uitgangspunt zou wat mij betreft moeten zijn het recht van mensen om schone lucht in te ademen." "De komende maanden staat de luchtkwaliteit op de raadsagenda", merkt Roozenburg op. "Een integrale aanpak is noodzakelijk." "Benadruk vooral dat investeren in verkeersveiligheid altijd economisch lonend is", suggereert Veeger. En wat als dit allemaal op niets uitloopt? "Ik zag pas op de Belgische tv dat er actiegroepen zijn die banden van SUVs doorsnijden", vertelt Wilmer. "Dat verschijnsel was komen overwaaien uit Frankrijk. Het komt dus onze kant uit."

	Julius Pasgeld: Aso-bakken Ik weet niet wat ik ervan denken moet. Nou moet ik ineens weer last hebben van Suv’s. Suv’s? Wat zijn dat nou weer? Suv’s zijn Sport Utility Vehicles. Eigenlijk dus groot uitgevallen jeeps met dikke verchroomde buizen voorop om tegen koeien aan te rijden. Een soort auto voor rijkgeworden middenstanders zoals slagers, groentenboeren en LPF-politici. Aso-bakken worden ze ook wel genoemd. Ik bedoel, de auto’s. Niet de LPF-politici. Of P.C. Hoofttractors. Want in de Amsterdamse P.C. Hooftstraat wonen veel rijkgeworden groentenboeren. Waarom nou toch ineens zo’n actie tegen SUV’s? Terwijl er nog zóveel andere dingen in de wereld net zo erg als SUV’s zijn. En dan heb ik het nog niet eens over neerstortende vliegtuigen, overstromingen, oorlogen en minister Donner. Ik noem maar-es een paar erge dingen waartegen ook maatregelen ondernomen zouden moeten worden, maar waar je nooit iets over hoort:
-Mensen die hun tanden niet poetsen bijvoorbeeld, of stiekum in het openbaar winden laten. -VIP-boxen in voetbalstadions. -Religieuze schilderijen waarop Adam staat afgebeeld met een navel. Ja. Ik noem maar eens wat. Adam met een navel! Dat kan toch niet! -Of Haagse popmuziek, bijvoorbeeld. -Of van die stokken waar je een balletje mee weg kan zwiepen zodat je hond er achteraan gaat hollen en dat balletje dan weer terugbrengt en dat je dat dan weer in die stok legt zodat je het weer weg kan zwiepen. -Tatouages net even boven de bilnaad. -Of, als we het er nou toch over hebben, meisjes die bukken om iets op te rapen en dat je dan, als je ze op hun rug kijkt, hun string bijna helemaal boven de tailleband van hun strakke spijkerbroek ziet uitkomen temidden van allemaal blote blubberigheid. Vreselijk! Ik zag dat laatst twee keer achter elkaar in één week! Ik heb daarna serieus een tijdje gedacht dat ik maar beter homofiel kon worden. -En wat dacht u van de HSL? Of van de as van al die verbrande stukjes Andre Hazes die we nu ongegeneerd zitten in te ademen? Dat zijn toch allemaal dingen die tenminste net zo erg zijn als SUV’s zou je zeggen. Maar actievoeren? Ho maar. En dan bedenk ik me ineens dat het niet om de symptomen gaat. Het gaat om de beschaving zelf. Als we proleterigheid, domheid en hebzucht niet in de kern bestrijden kunnen we immers wel eeuwig aan de gang blijven met het bestrijden van de symptomen ervan. Laat ik u daarom vandaag een citaat meegeven van de Amerikaanse schrijver Jonathan Franzen. Het gaat zo: Iedere vorm van weelde die een persoon buiten zijn eigen arbeidsvermogen verwerft moet wel ten koste gaan van de natuur of van anderen. Wij staan in het krijt bij Maleisische plantagearbeiders, bij Koreaanse monteurs en Chinese emballagewerkers die nu met z’n zessen op een kamer wonen. In het krijt bij de aarde waar we kolen en olie en aardgas hebben onttrokken dat we nooit, nooit meer terugkrijgen. In het krijt bij de miljoenen kubieke meters vuilnisbelt op ons land dat nog tienduizend jaar de last van onze eigen persoonlijke spilzucht draagt. In het krijt bij de lucht en het water. In het krijt bij de volmacht van Duitse, Zwitserse, Japanse en Amerikaanse investeerders. In het krijt bij onze achterkleinkinderen, die na onze dood zullen moeten boeten voor onze gemakken; die met z’n zessen op een kamer zullen moeten wonen waar ze over hun huidkanker kunnen nadenken. Deze regels, dames en heren, zouden een gebed moeten vormen. Een gebed, gericht aan iedere man of vrouw die op het punt staat een SUV te kopen. Dank u wel.