De aarde is te klein, en wel sinds 1987. Dat betoogt Jan Juffermans in het milieucafé van 15 mei, en daarmee heeft hij het niet over De Kleine Aarde. Deze organisatie, waarvan hij directeur is, ging in 1972 kleinschalig van start en is inmiddels uitgegroeid tot een 2,5 hectare groot ecopark annex centrum voor een duurzame leefstijl. (www.dekleineaarde.nl)

Waar Juffermans het wél over heeft, is de methode van de ecologische voetafdruk. Met dit in 1998 ontwikkelde instrument wordt gemeten welk beslag we leggen op de bioproductieve ruimte. Oftewel: welk deel van de aarde wordt opgesoupeerd om in ons levensonderhoud te voorzien. Deze ‘gebruiksruimte’ werd een bekend begrip door het Brundtlandrapport van 1987. De ecologische voetafdruk heeft zich ontwikkeld tot een instrument dat zich goed leent voor communicatie op scholen en in bedrijven en wordt momenteel elke twee jaar berekend. Het laatste rapport, The Living Planet, dateert van vorig jaar.

Van Londen over naar Den Haag, waar achter de tafel van het milieucafé de raadsleden Willem Minderhout (PvdA) en Joris Wijsmuller (Haagse Stadspartij) en het gemeentelijk hoofd Milieubeleid, Leidy van Leeuwen, hebben plaatsgenomen. Den Haag wil een CO2-neutrale stad worden, roept Minderhout in de herinnering, en, zo zegt hij, als het Londen lukt, moet het ons ook kunnen lukken.

Juffermans constateert dat het vraagstuk van de voetafdruk onvoldoende serieus wordt genomen. Hij raadt het gemeentebestuur aan eens een bezoek aan Freiburg te brengen, waar een groot deel van de binnenstad autovrij is en mensen van heinde en verre naartoe komen om inkopen te doen.
“Daar zijn we al geweest”, antwoordt Minderhout. “Dat bezoek vindt zijn weerslag in het Verkeerscirculatieplan waar zoveel mensen tegen zijn.”
“Dat is een postzegelplan”, schampert Wijsmuller. “De stad slibt dicht met auto’s.” Minderhout toont zich hier een pragmaticus: “De auto is gewoon niet meer weg te denken.”

Doet Den Haag wel genoeg aan duurzaam bouwen?, oppert presentatrice Aukje van Roessel. Van Leeuwen vindt van wel: “Daar doen we veel aan. De technische mogelijkheden worden steeds beter benut.”
Wijsmuller is dat ten dele met haar eens, maar geeft aan dat er te vaak gesloopt wordt terwijl met renovatie volstaan kan worden. Tot zijn verbazing besteedde de Milieu-effectrapportage over de sloop van de Zwarte Madonna geen aandacht aan het probleem van het sloopafval. Juffermans valt hem bij: renovatie is altijd beter voor het milieu. Elk gebouw is herbruikbaar te maken. Het is zaak om architecten hiertoe aan te sporen.
“Maar dat zal heus niet betekenen dat iedere zestigerjarenflat gespaard blijft”, riposteert Minderhout. “Er speelt meer dan alleen duurzaamheid.”

Het volgende milieucafé wordt gehouden op dinsdag 19 juni. Zelfde tijd, zelfde plaats.

Er moet me iets van het hart, dames en heren. En dat is, dat ik zo langzamerhand gek word van enquetes. En van scans. En van al die vragen die ze telefonisch of in de krant of in winkelcentra op me afvuren.

Ringgg! Daar gaat de telefoon. Of ik van mening ben dat de Hamas moet worden erkend. ‘Wat kan mij dat schelen!’, roep ik terug en smijt mijn mobieltje in de hoek. Klonk. Daar valt de krant in de bus. Of ik afgelopen zondag een bloemetje heb gekocht voor mijn moeder. Nee, schrijf ik terug. Mijn moeder is al vier jaar dood. Loop ik op de markt. Word ik aangeklampt door een jongedame die me vriendelijk vraagt of ik een onderzoek wil naar de opstelling van de regering inzake de oorlog in Irak.
‘Nee!’, roep ik dan. Daar is geen onderzoek voor nodig. Iedereen weet allang dat dat geen zuivere koffie was. ‘En stel dat dat onderzoek er komt’, roep ik. ‘En het blijkt inderdaad geen zuivere koffie te zijn. Wat dan? Dan komt er weer een andere regering die weer hele andere onzuivere koffie zet.’

Ze vragen je het hemd van het lijf.  Maar ze gebruiken je antwoorden alleen maar om hun omzet te vergroten. Of om hun politieke invloed uit te breiden. Daarom vraag ik, nadat ze mij iets hebben gevraagd, tegenwoordig altijd eerst wie er beter van wordt als ik een antwoord geef. En na verhitte discussies blijkt dan bijna altijd, dat ik dat niet ben.