Stel je even voor, stel je nou gewoon even voor, dat er toen vreemde entiteiten waren geweest, die ons bij dat karwei hadden geholpen. Zodat er zomaar, vanuit het niets als het ware, overal handige eco-bruggetjes waren verschenen. En gebruikersvriendelijke eco-roltrapjes. Die ons hadden geholpen bij onze vreselijke queeste van de modder naar het land. Of misschien had het nog niet eens met eco-bruggetjes en eco-roltrapjes gehoeven. Maar dat we gewoon met een hele clubjes tegelijk in een emmer waren gestopt en van de modder naar het land waren gebracht. En dat we dan op het land uitgekieperd zouden zijn geworden met de woorden: alsjeblieft schatjes, en ga nou maar gauw een lekker nummertje maken op het land, dan sterft de soort tenminste niet uit.

Stel je voor dat er zoiets was gebeurd!
Waren we dan uiteindelijk geevolueerd tot die sterke, trotse soort die we nu zijn? Of waren we we dan uitgegroeid tot een stelletje slapjanussen die nergens voor toegerust waren?
Ik bedoel maar, dames en heren. Bewijzen we die kikkers echte een dienst, door ze in emmers naar de overkant van Machiel Vrijenhoeklaan te dragen? Of belemmeren we ze daarmee gehoororganen te ontwikkelen waarmee ze auto’s aan kunnen horen komen en dan even wachten met oversteken? Of belemmeren we ze daarmee hele lange sterke achterpoten te ontwikkelen waarmee ze over de auto’s heen kunnen springen om daarna eens aan de overkant van de weg lekker vleselijk tot elkaar in te gaan?

Waar doen we goed aan.
Je weet het niet, je weet het niet.
Kweken we een soort van slapjanusachtige edelherten met onze eco-viaducten? Heeft de pimpelpaarse veldmuis wel degelijk betere overlevingskansen als hij zijn blikveld mag verruimen via het groene-assenkruis in Den Haag? Of moeten we hem net zolang pesten en isoleren met onze vooruitgang totdat hij zelf zulke afgrijselijke en morbide eigenschappen heeft ontwikkeld dat hij weer een waardig tegenstander van ons wordt?
Tot zover de evolutietheorie.

En dan, dames en heren, iets compleet anders.
Velen van u weten dat Wim de Bie op zijn site al jarenlang een Noors tunneltje heeft staan. Bij dat tunneltje staat een camera die per minuut ziet wat er bij dat tunneltje gebeurt. Meestal is dat niks. Maar soms rijdt er een auto door.
Via de site van Wim kunnen we dat tunneltje allemaal live op onze eigen computer zien. Er heeft zich inmiddels een ware tunneltjes fan-club ontwikkeld. Zij wisselen gegevens uit over de meest banale onzin. Hoeveel auto’s er gemiddeld per dag door het tunneltje rijden. En u begrijpt, dat de feestvreugde groot was, toen het daggemiddelde op een dag twee keer zo groot was. Drúk, dat het die dag geweest was, zo mailden ze elkaar enthousiast. En dan die dag dat er maar één auto door het tunneltje was gereden! Om nog maar te zwijgen van die keer dat er bijna een aanrijding was geweest. Een fan had daar foto’s van gemaakt die hij geestdriftig rondstuurde naar de andere fans.

Welnu,dames en heren. U begrijpt al waar ik heen wil.
Als het goed is hebben we hier in Den Haag straks een aantal eco-verbindingen. Die zijn dan niet voor auto’s maar voor dieren. Kunnen we daar dan, als het eenmaal zover is, niet een camera zetten? Waarvan we de beelden allemaal, iedere minuut van de dag op onze computer kunnen ontvangen?
Reken maar dat het enthousiasme groot is als de eerste groene plasdrasser daar is overgestoken! En wat was het laatst druk! Het wemelde van de konijnen op het groene-assenkruis!
Ach. Het is maar een ideetje.

Julius Pasgeld