Maar thans, dames en heren, bekruipt me het gevoel, dat ik maar eens met deze traditie moet breken. Laat ons thans voor de verandering eens hartelijk lachen om de malloten van de milieubeweging. Laten we hun groteske denkbeelden eens relativeren en aan de kaak stellen.

Wat is het geval:
Vanavond staat het Plan van Aanpak van de Luchtkwaliteit op de agenda. Prima natuurlijk. Schone lucht is gezond en er moet alles aan worden gedaan om dat zo te krijgen of te houden. Maar nu citeer ik even uit een HMC-rapport. Daarin staat het volgende: 'Het grote probleem is gelegen in het zogenoemde ultrafijn stof. Dat veroorzaakt bronchitis en waarschijnlijk ook astma. Dat zijn de resultaten van nieuwe onderzoeken naar de effecten van ultrafijn stof oftewel nanodeeltjes. Het gevaar zit hem in deze deeltjes kleiner dan 0,1 micrometer die diep in de longen doordringen. Die deeltjes zijn 100 nanometer oftewel het tiende deel van een miljoenste meter, kleiner dan de golflengte van het licht. Macrofagen,dat zijn microscopische stofzuigertjes in de longblaasjes, worden door de ultrafijne stof aangetast en kapot gemaakt. En nu komt het: Van die deeltjes zitten er, aldus het rapport, bij een drukke weg 1000 miljard in een kubieke meter. Bij inademing daarvan blijven er 500 miljard van die deeltjes achter in de longen'. Einde citaat.

Dames en heren. Ik ben vroeger onderwijzer geweest. En nog steeds is het me een genoegen nog even samen met een gezelschap te rekenen. Weet iemand van u nog hoe groot zo'n nanodeeltje was? We hebben toch niet zitten slapen hoop ik? Vroeger ook nooit goed in rekenen geweest zeker. Wie weet het nog? Ja. Juist. 0,1 micrometer oftewel het tiende deel van een miljoenste meter. Dat is hetzelfde als één tienduizendste millimeter. Heel goed. Nu gaan we naar die drukke weg. Naast die drukke weg zitten er dus 1000 miljard van die deeltjes in een kubieke meter. Van die 1000 miljard rottige stinkertjes komt de helft in onze longen. Dat is 500 miljard. Welnu: hoe groot was een deeltje ook al weer? Weet Stef de Niet het nog? Nee? Stef, moet je eens goed luisteren. Ik blijf niet aan de gang. Als jij niet oplet ga je de nanodeeltjes in de gang maar tellen. Een ultrafijn stofdeeltje, Stef, was een tienduizendste millimeter. Vijfhonderdmiljard stofdeeltjes zijn dus vijhonderdmiljard maal één tienduizendse millimeter. Dat is 50 kubieke decimeter. En dat is dus 50 liter. Vijftig liter ultrafijn stof in één kubieke meter langs een drukke weg komt in onze longen. Met een beetje proppen kunnen er drie mensen in een kubieke meter. Dat is dus 50 gedeeld door drie is ruim 15 liter aan ultrafijn stof per persoon in de longen! Weet Stef misschien hoe groot de longen zijn? Nee? Zeker niet opgelet tijdens de biologieles, Stef. In de longen van een normaal volwassen mens kan gemiddeld 3,6 liter. Er is in de longen dus helemaal geen plaats voor 15 liter.

Gelukkig geeft ook het rapport toe, dat er een probleem zit in de methodiek. Ik citeer weer: "De huidige normen van de meting van luchtvervuiling zijn gebaseerd op gewicht, maar het probleem is dat die hele kleine deeltjes nagenoeg niets wegen. De normen zouden daarom gebaseerd moeten zijn op aantallen. Maar het probleem, zo geven de opstellers van het rapport toe, is, dat de gangbare meetmethoden niet goed genoeg zijn om de aantallen te kunnen meten'. Hoezo dus 500 miljard deeltjes? Niet goed geteld? Nee. Tot die conclusie kwamen wij ook al met een rekensom uit het basisonderwijs.
Tot zover, dames en heren, vertonen de ultrafijne deeltjes dus een verdachte overeenkomst met de aardstralen uit de jaren vijftig. Daar werd je ook ziek van. Die aardstralen wogen ook niks. En de aantallen konden toen ook alleen maar worden aangetoond door wichelroedelopers.