17 februari: Oldtimers in de ecozone
klik hier voor de column van Julius Pasgeld

In De Derde Dinsdag van Dudok van 17 februari waren opmerkelijk veel liefhebbers van klassieke auto's vertegenwoordigd. Niet alleen de heer Kooiman, de directeur van het Nationaal Automobielmuseum in Raamsdonksveer, maar ook mensen aan de andere kant van de tafel: nota bene afkomstig uit de natuur- en milieuhoek. Maar te vrezen valt dat er nooit iets moois zal groeien tussen de heren Kooiman, Hoogerhoud (lid van de Haagse Volgelbescherming) en Steggerda (lid van het Groene Platform Mariahoeve). Reden: de geplande verhuizing van (een aanzienlijk deel van) het Automobielmuseum naar een locatie aan de Leidse Straatweg, in landgoed Reigersbergen.

Waarom moet dat museum nu juist dáár komen, wilden onze presentatoren weten van de heer Baartmans van het Haags Ontwikkelings Bedrijf. Omdat de plek voldoet aan drie criteria, aldus Baartmans. Hij is op korte termijn beschikbaar, is groot genoeg en heeft de beoogde uitstraling. Mogelijke locaties als Ockenburg, de Uithof en de Vlietzone (tussen de Vliet en de A4) kwamen niet in aanmerking omdat ze op één of meer van die punten minder goed scoorden. Deze mooie plek doet recht aan de cultureel waardevolle collectie, aldus Kooiman.

Maar de locatie die nu geprikt is, is evenmin geschikt, vinden Hoogerhoud en Steggerda. Reigersbergen is, samen met het naastgelegen Marlot, een waardevol groengebied. Het gaat om een dynamisch gebied waar veel soorten zijn gevestigd of waar ze doorheen trekken. Tal van organisaties hebben met de gemeente samengewerkt om een Ontwikkelingsvisie voor dit gebied te ontwikkelen. Een jaar lang hoor je niets en dan ineens pàf, staan de kranten vol van een automuseum. Hoogerhoud benadrukt dat het om één ecosysteem gaat, dat door de noodzakelijke verharding voor het museum en de omvangrijke parkeerplaats doorkruist wordt.

Steggerda brengt in herinnering dat eerdere bebouwingsplannen werden afgewezen. Nu ineens wordt een plan met een tien keer zo grote impact wèl goedgekeurd. Naar aanleiding van zijn ingezonden brief in de Haagsche Courant heeft hij veel telefoontjes gehad van mensen die bijzonder verontwaardigd over de plannen zijn.

De heer Houtzagers, die namens de gemeente de planprocedure Marlot-Reigersbergen heeft begeleid, tilt hier niet zo zwaar aan. Maar liefst vijftien mensen, waaronder iemand van de AVN, hebben zich opgegeven voor de klankbordgroep die de inpassing van het automobielmuseum tot een goed einde moet brengen. Die zijn er dus blijkbaar niet tegen, concludeert Houtzagers.

Reken maar van wel, schampert Frederik Hoogerhoud. Die zitten erin om te proberen de schade van binnenuit zoveel mogelijk te beperken. Dát is de insteek waarmee natuur- en milieuorganisaties tot zo'n klankbordgroep toetreden.

Maar waaruit bestáát die dreigende milieuschade nu precies? Gaat het om een paar kikkertjes en vogeltjes, zoals Frans de Leef vanuit de zaal vilein opmerkt? (Die trouwens evengoed door de Flora- en Faunawet worden beschermd als zeldzamere soorten.)
De heer Kooiman deelt mee dat hij inmiddels aan een niet nader te noemen onafhankelijk adviesbureau heeft gevraagd om de flora en fauna ter plekke te inventariseren. Zo'n gebouw heeft uiteraard een impact, maar er wordt naar gestreefd de schade te beperken.
Steggerda kan zo'n onafhankelijk deskundigenonderzoek alleen maar toejuichen. Dat is precies de reden dat hij de Stichting Duinbehoud daarvoor benaderd heeft.

Presentator Hans Pars waagt nog een poging. Het Automobielmuseum is voor Den Haag aantrekkelijk omdat het een fraaie collectie is en omdat eigenaar Louwman voor de grond 400.000 euro schuift waarmee het groen een impuls kan krijgen. Maar er zijn toch veel betere locaties? Neem De Binckhorst met de oude elektriciteitsfabriek, een prachtig monument.

Inderdaad, vindt ook bezoeker Paul, De Binckhorst zou prima beschikt zijn. Is de gemeente Den Haag niet veel te lief voor Louwman?
Filmmaker Jan van den Ende valt hem bij. Het klinkt alsof alles al beklonken is. Het lijkt alsof we het hier over een voldongen feit hebben.

Het laatste woord in dit verslag is aan de heer Baldewsingh, raadslid voor de Partij van de Arbeid. Hem lijkt het museum inderdaad een verrijking voor Den Haag, maar of dat nou in Reigersbergen moet komen…. En een wethouder die zich committeert zonder dat een gemeenteraad zich daarover uitgesproken heeft, heeft een probleem.

Duurzaam bouwen
Daar hebben we het woord 'duurzaam' weer. Wat is dat ook alweer? Plastics die pas na vierhonderd jaar afgebroken zijn? Plutonium-239, met een halfwaardetijd van 24.400 jaar? Voor Harry Boschloo, Duurzaam Bouwen bij het ministerie van VROM, zegt het woord 'duurzaam' niet zo veel meer. En ook een begrip als 'duurzaam bouwen' heeft zo'n brede betekenis gekregen dat het eigenlijk uitgehold is. Vandaar dat zijn ministerie er tegenwoordig drie concrete dingen onder verstaat: CO2-reductie, verantwoord materiaalgebruik en een gezond binnenklimaat. In tien jaar tijd heeft VROM tal van instrumenten aan de bouwsector aangereikt. Maar uiteindelijk is het woord natuurlijk aan de woonconsument. Die geeft vaak veel geld uit aan keukens en badkamers, maar is van het belang van duurzaam bouwen moeilijk te overtuigen. Hoewel duurzaam bouwen kan leiden tot prettiger wonen en niet per se duurder hoeft te zijn, mits het kwaliteitsaspect wordt geïntegreerd in het ontwerpproces. Nu wordt er pas vrij laat op de lijstjes met duurzame maatregelen gekeken en worden die uit kostenoverwegingen niet uitgevoerd.

Maar kan het Rijk niet wat meer doen om het duurzaam bouwen te stimuleren, willen onze presentatoren weten. Uiteindelijk bepaalt artikel 122 van de Woningwet dat gemeenten niet méér regels mogen stellen dan landelijk gelden.
Boschloo beaamt volmondig dat dit een belangrijke restrictie is. Maar hij is ervan overtuigd dat er op vrijwillige basis veel gebeurt.

Volgens Henk Heijkers, bij de gemeente Den Haag dagelijks in de weer met duurzaamheid, valt daar wel iets op af te dingen. Het is frustrerend dat je alleen maar aan bouwers kunt vrágen of ze duurzamer willen bouwen dan het minimaal noodzakelijke. Er bestaat nauwelijks milieuregelgeving voor de bouwsector - een verbluffend beleidsvacuüm.

Boschloo moet dit beamen, en kan helaas weinig hoop bieden op een verbetering op korte termijn. Het Bouwbesluit bevat weliswaar een hoofdstuk Milieu, maar dat is leeg. Gezien de nadruk op deregulering van het huidige kabinet valt niet te verwachten dat het snel gevuld zal worden.

Helaas was de tegenspeler van de heer Boschloo, een projectontwikkelaar, niet komen opdagen. Hoe er vanuit deze bedrijfstak met duurzaam bouwen wordt omgegaan houdt u dus nog van ons tegoed. Misschien zelfs al in de volgende Derde Dinsdag in Dudok…
Let u dan wel op de gewijzigde aanvangstijd: DDD gaat in het vervolg van start om 17.00 uur!

Stef de Niet blaast wederom de longen uit z'n lijf en Yung Li speelt zich weer de blaren op z'n vingers bij het ten gehore brengen van enkele jazz-standards. Alleen de muziek al is een bezoek aan DDD meer dan waard.

Julius Pasgeld: het Automuseum in De Stadskrant
Vanavond wil ik het niet met u hebben over de noodzaak van een Automuseum op een van de mooiste plekjes van Den Haag. Daarover verschillen de meningen immers te zeer. De gemeenteraad vindt dat dat ding er wél moet komen. Zeer veel weldenkende Hagenaars vinden van niet. Dus dat automuseum komt er. Daarvoor heb je immers een gemeenteraad.

Nee. Vanavond wil ik het met u hebben over de manier waarop de gemeente Den Haag het plan voor het Automuseum in De Stadskrant aan de Haagse burgerij meent te moeten verkopen.
'De echte Aston Martin uit de James Bondfilm Goldfinger en de auto van Winston Churchill met extra grote asbak', zo begint het artikel in De Stadskrant in te spelen op de natuurlijke behoeftes van de Johnny's en Anita's die Den Haag steeds meer lijken te bevolken.

Vervolgens wordt de lezer geattendeerd op de plek waar het museum zal verrijzen: 'de Leidse Straatweg/N44 in Den Haag op de plaats waar nu nog een kwekerij is gevestigd'. Ach, denkt de lezer. Niks aan de hand dus. Langs de N44. Waar toch al auto's razen. En wat is nou toch het nut van een kwekerij midden in de stad? Nee. Prima plek dus.

Als enthousiast heraut van het gemeentebestuur vergeet de redactie van De Stadskrant, expres-perongeluk, te vermelden, dat de Leidsche Straatweg op die plek een bósweg is en nog láng geen N44 heet. Het is daar zo stil, dat zelfs prinses Maxima dacht dat ze niet hoefde uit te kijken toen ze daar vanuit de paleiselijke afrit die bosweg op wilde draaien.

En verder vergeet De Stadskrant, expres-perongeluk, te vermelden, dat de o, zo rustige kwekerij midden in een van de mooiste en sereenste stukjes oud landschapsschoon van Den Haag ligt. Hagenaars bij de neus nemen is een vak dat De Stadskrant, na jarenlang gesukkel op dat gebied, uitstekend lijkt te gaan beheersen.

Even later is er in het artikel gelukkig toch een verwijzing naar de aard van het landschap waar het museum zal komen: 'Het museum, een klassiek ontwerp van architect Michael Graves, past bij dit historisch landschap' staat er monter. En vervolgens kijken we naar het schetsontwerp van de gevel van het museum dat is bijgevoegd. Daar zien we dan wat de redactie van de Stadskrant een 'klassiek' ontwerp noemt: een soort symmetrisch auto-palace waar we er in de Binckhorst al veertien van hebben, met in het midden een lullig vuurtorentje waardoor de meeste passanten wel zullen denken dat we hier te maken hebben met een opslagplaats van Shureguard. Inderdaad een klassiek ontwerp, als je kennis van de kunstgeschiedenis tenminste niet verder reikt dan 1970.

En ach? Wat heet klassiek?
Het bijbehorende parkeerterrein misschien? Dat moet plaats bieden aan
135 auto's en enkele bussen. De Stadskrant meldt verheugd dat dat parkeerterrein ten westen van het gebouw gedacht is. Op het kwekerijterrein? Op Reigersbergen zelf?

Maar gelukkig zal het parkeerterrein worden omringd door elzen en wilgen en ligt er aan de zuidkant van het terrein nog een stuk bos (lees: blijft er nog een stukje bos over) waardoor het parkeerterrein nauwelijks zichtbaar zal zijn. En kijk: nu wordt de redactie van de Stadskrant zelfs laaiend enthousiast met de onmiskenbare bedoeling dat de lezer dit enthousiasme zal gaan delen: 'Beeldende kunst en verlichting sieren de entree aan de Leidse Straatweg, waar ook een monumentaal hek wordt geplaatst'. Er komen zelfs nieuwe bankjes!! Betere wandelpaden!!! En bovendien een publiekstuin op Reigersbergen!!! Nu al dolzinnig van opwinding weet De Stadskrant te melden: 'Het bestemmingsplan zal door deze nieuwe ontwikkeling worden gewijzigd'.

Kijk eens aan. De Stadskrant veegt met passende minachting voor de Hagenaars alsvast de vloer aan met allerlei nog komende gerechtelijke uitspraken van welke aard dan ook. 'Het bestemmingsplan zal worden gewijzigd!'. Leve De Stadskrant! Onpartijdige nieuwsvoorziening in optima-forma!

Wil trouwens de Hagenaar nu opstaan die heeft gevraagd om nieuwe bankjes, betere wandelpaden en een publiekstuin in Reigersbergen? Staat er niemand op? Nee! Dat klopt. Want niemand heeft gevraagd om nieuwe bankjes of betere wandelpaden of een publiekstuin in Reigersbergen. De bankjes die er nu staan zijn goed. En de wandelpaden door Reigersbergen zijn precies de wandelpaden die er moeten zijn.

Nee! Als wethouder Stolte uit zichzelf zitbankjes en wandelpaden gaat vernieuwen dan weet je gewoon dat er stront aan de knikker is. Dan voel je aan je water dat er ergens in Den Haag weer een te rijk geworden groenteboer of een uit z'n krachten gegroeide autodealer voorgetrokken wordt.
De Hagenaars rest echter één troost: straks mogen ze de extra grote asbak van Winston Churchill zien.