foto's: Sandra Kamphuis

 

Robert van Lente van de stichting Om Den Haag, die het fonds beheert, legt uit: “Den Haag doet al heel wat om CO2-uitstoot tegen te gaan, maar er blijft altijd wat over. Die uitstoot kan je compenseren. De gemeente Den Haag doet dat door geld in het fonds te storten. Ook een aantal bedrijven doet dat.”
“Het klimaatprobleem is natuurlijk een mondiaal probleem, maar daar moet je je niet achter verschuilen. Wij willen de maatregelen zichtbaar maken. Dus niet compenseren in de Derde Wereld, maar dichtbij huis. Bijvoorbeeld door scholen van dubbel glas te voorzien en culturele instellingen met de meest geavanceerde cv-ketels uit te rusten.”

 

Smit kan zich daar goed in vinden: “Als straks de energieprijzen weer omhoog gaan is het toch héérlijk als je geïnvesteerd hebt in duurzame brandstoffen.”

De wethouder wil met het fonds stimuleren dat bedrijven ook maatregelen gaan nemen, en hoopt van harte dat ze er niet alleen voor de vorm in gaan zitten. “Het mooiste zou zijn als ze hun eigen organisatie klimaatneutraal zouden maken”, vindt Van Lente.
Als ‘de grote klapper’ tot op heden noemt de OM Den Haag-directeur de HTM. De Randstadraillijnen rijden op groene stroom en er worden aardgasbussen aangeschaft. “Het zou prachtig zijn als het hele Haagse openbaarvervoersysteem op biogas zou overschakelen, maar dat kan helaas nog niet.”
Naast dit soort grootschalige en kapitaalsintensieve projecten vindt Van Lente projecten op scholen, die duurzaamheid voor leerlingen heel concreet maken, echter zeker zo belangrijk. Ook bewonersorganisaties of sportverenigingen die energiebesparingsprojecten op stapel hebben staan, kunnen bij hem aankloppen voor een uitkering uit het fonds. Daarom hierbij het webadres: www.klimaatfondsdenhaag.nl.

Wij zijn vóór het klimaat
Ik sta hier nu al voor de 57ste keer te vertellen hoe het allemaal moet. Maar ik heb niet de indruk dat het helpt. Integendeel. In de loop der jaren lijken de problemen die het milieucafé passeren er alleen maar erger op te worden. Erger en onbegrijpelijker.
Ging het in 2003 nog gewoon om praktische zaken zoals roetfilters op autobussen en douchebegrenzers, die overigens ook al niet bleken te helpen, vandaag de dag hebben we de mond vol van klimaatambities, klimaatfondsen, klimaatneutraliteit en klimaatadaptiestrategieën. En de vraag is, of over zes jaar zal blijken of de aanpak van mooie woorden en mooie interessante structuren dan wel zal helpen.
Begrijp me goed. Ik zelf ben vóór het klimaat. Is er hier iemand tegen het klimaat? Mag ik vingers zien? Niemand? Goed. Dan besluiten we hier met z’n allen dat we het klimaat, voor zover het Den Haag althans betreft, voorlopig nog maar even handhaven. Koud, warm, nat, droog, kan niet schelen hoe. Als er maar klimaat is in Den Haag.

En dan gaat het hier straks ook over bedrijventerreinen. Die zijn inderdaad afschuwelijk. Onze ontbijttafel is ’s ochtends met het pak hagelslag, het pak Brinta, de kaasdoos, de pot appelstroop en het pak halfvolle melk van een weldadige, architectonische schoonheid vergeleken bij de huidige bedrijventerreinen. Wat een bagger staat daar. De meeste dingen in onze samenleving zijn tegenwoordig verboden. Maar een zooitje blokkendozen per ongeluk in onze schaarse natuur laten openvallen mag nog steeds.
En eerlijk gezegd begrijp ik dat ook wel een beetje. Je moet er toch niet aan denken, dat al fabrieken, die hoogovens, die voedseloverslagen en die meubelpleinen ook nog eens een keer architectonisch opgeleukt worden.  Dat slaan ze natuurlijk om in de prijzen en dan betalen wij als consument ook nog een keertje mee aan het standbeeld van meneer Albert Heijn op de daken van de distributiecentra en het frivole logo van het Hoogheemraadschap Delfland op het gemaal nabij Akersloot.
En wat zouden we ons eigenlijk nog druk maken? Met de opwarming van de aarde naakt het einde der tijden. En voor de korte periode die ons nog rest is de verfraaiing van onze bedrijventerreinen toch wel het allerlaatste waar we aan moeten denken. Nee. Dan hebben we wel wat leukers te doen.

In dit verband moet ik u bekennen, dat ik zelf een huisje in Zeeland heb. Aan een snoezig pleintje in een klein dorpje, dat in z’n geheel onder beschermd dorpsgezicht valt. Uiteraard staat het dak van mijn huisje vol zonnepanelen en windmolens. We hebben drie grijs-watercircuits. Een lichtgrijs, een gewoon grijs en een donkergrijs circuit. We spinnen zelf de wol voor onze truien voor de komende warme-truiendag. En we hebben een verticale tuin tegen de zijmuur van het huisje gemaakt en een grasveld op de andere zijmuur waar we koeien op leren grazen. En het hoeft natuurlijk geen betoog, dat ons huisje stampvol driedubbel glas zit, dat er zeventien keurmerken op mijn cv-ketel zitten en dat het qua duurzaamheid de strengste milieu-eisen van de wereld kan doorstaan. Ja. Als fervent inleider in dit Milieucafé van het Haags Milieucentrum zou ik me hier niet durven vertonen als het anders was.

Een enkele keer doen we in dat huisje hout in de open haard en dan steken we dat aan en dan zeggen de mensen wel eens: ‘Goh. Uitgerekend in Zeeland. Ben je dan niet bang dat vandaag of morgen de zeespiegel stijgt als gevolg van de opwarming van de aarde? En dat dan de grasmus 400 kilometer verder moet vliegen om in de lente in Europa te kunnen broeden? En dat dan het jachtseizoen van de ijsbeer steeds korter wordt? En dat dan het koraal verbleekt en afsterft? En dat ze dan in Bangladesh met z’n tienmiljoenen moeten verhuizen naar hoger gelegen land? En dat je eigen huisje vol water stroomt als het zover is?’ ‘Ja’, zeg ik dan. ‘Het is goed dat jullie dat zeggen. Hartstikke bedankt’. En dan maak ik de open haard weer uit.

Toch, dames en heren, is er troost. Ook hier in Den Haag. Door extrapolatie van de Milankovitch-cyclus eindigt het huidige interglaciaal over pakweg 15.000 jaar. Dan zal de zeespiegel weer tientallen meters dalen, de poolkappen zullen weer sterk aangroeien en de Noordzee voor Den Haag zal geheel droogvallen en grotendeels bedekt worden met ijs en sneeuw.
En dan kan ik in Zeeland mijn open haard ook weer gebruiken.

Want heus, geloof me.
Als je vóór het klimaat stemt, komt alles vanzelf weer goed.