|
|
branding |  |
|
VAN DE REDACTIE DRIE FRACTIEVOORZITTERS LATEN
HUN LICHT SCHIJNEN OVER DE DUURZAAMHEID ONTWERPBEGROTING:
VRIJWEL GEEN CENT VOOR MILIEU PORTRET VAN TWEE ORGANISATIES BONTEBAL Normen en waarden ...meer
Deze Branding gaat geheel over de ontwerpbegroting van het gemeentebestuur en over de subsidieperikelen van het Haags Milieucentrum. Daar valt veel over te zeggen. Branding kiest meestal voor een positieve benadering of geeft waar mogelijk extra aandacht aan de lichtpuntjes die in Den Haag overal te vinden zijn. Dit keer is dat niet gelukt. De ontwerpbegroting laat via de cijfers en de spaarzame tekst over duurzaamheid eigenlijk zien dat duurzaamheid door dit stadsbestuur als een ondergeschikt belang wordt gezien. In het hoofdartikel over waarden en normen maken wij duidelijk dat dit getuigt van een bij uitstek onverantwoordelijke houding. Het belang dat aan duurzaamheid gegeven wordt valt natuurlijk niet alleen af te lezen uit het geld dat er voor wordt uitgetrokken, maar dit is in deze tijd wel de belangrijkste indicatie. Zo is er bij de gemeente bijvoorbeeld een enthousiaste afdeling die zich onder meer met duurzaam bouwen bezig houdt. Dit blijkt niet uit de begroting. Ook de gelden die uitgetrokken worden voor ons centrum en bijvoorbeeld de Stichting Boog zijn uit de ontwerpbegroting niet boven water te halen. Bovendien zegt het geld niets over de kwaliteit die geleverd wordt. Uit ervaring weten wij dat bij andere afdelingen dan die van milieu er niet of nauwelijks aandacht is voor milieu. Daardoor worden heel veel kansen op duurzaamheid niet benut. Zo is het aantal bouwprojecten dat echt iets extra's heeft opgeleverd op het gebied van duurzaam bouwen op de vingers van één hand te tellen. In het hele verkeersplan dat de groei van het autoverkeer als uitgangspunt neemt, is vrijwel geen aandacht voor het milieu en bestaan er vele masterplannen met allen niet geringe gevolgen voor het milieu, maar niet zoiets als een masterplan met een duurzame visie op de stad als geheel. Het was de bedoeling dat in deze Branding ook een artikel zou komen met voorbeelden van gemiste kansen in Den Haag op het gebied van duurzaamheid. Wij hebben ook anderen gevraagd voorbeelden aan te leveren. Het aanbod was zo groot en onze tijd zo krap dat de redactie heeft besloten deze gemiste kansen in de volgende Branding aandacht te geven. Bovendien zou dan de lading van deze uitgave wel erg negatief worden. Het verhaal over de aanvraag van het Milieucentrum voor extra subsidie is het verhaal van een bureaucratische lijdensweg. Daar kunt u maar de helft over lezen in het artikel op de twee middenpagina's. Indien wij het hele verhaal hadden opgeschreven was dat veel te lang geworden. Die hele procedure heeft het Centrum veel kostbare tijd gekost en alleen frustraties opgeleverd. Keer op keer hebben wij het gemeentebestuur laten weten dat zoals het er nu op het Centrum aan toe gaat, niet langer kan. Waardering krijgen we wel, maar geen centen. Wat is die waardering dan waard? Dit betekent vrijwel zeker het einde van ons Centrum tenzij een meerderheid in de gemeenteraad een eventuele waardering wel materialiseert. Wij hopen een ruime meerderheid in de gemeenteraad te kunnen overtuigen van de waarde voor de stad van een echt grootstedelijk Milieucentrum dat efficiënt omgaat met haar middelen. Een aantal uitspraken van de voorzitter van de PvdA-fractie Henk Kool in het interview op bladzijde 5 geven hoop. De VVD fractievoorzitter, Peter Smits, is heel helder in zijn mening en helderheid is een groot goed. Misschien moet we aandelen Haags Milieucentrum onder de Haagse bevolking gaan verkopen, met daarbij wel de waarschuwing dat dit geen waardevaste belegging voor nu is, maar een investering in de toekomst waarvan wij nu nog niet weten wat die gaat opleveren. Wij hopen dat het belang van een duurzamere stad en de steun die wij geven aan hun eigen wethouder Duurzaamheid, de CDA-fractie over onze streep trekt. Ook voor andere fracties geldt natuurlijk dat wij hopen dat zij de activiteiten van ons Centrum zullen steunen en het zo overeind zullen houden. Wat natuurlijk nog belangrijker is dan een financiële basis voor ons centrum is dat de wethouder Duurzaamheid, met een deskundig en betrokken apparaat achter zich, de autoriteit en de middelen krijgt om een duurzame visie, een duurzaam beleid en duurzame maatregelen te integreren in het beleid van andere portefeuillehouders. Wij gaan er voorlopig van uit dat het Milieucentrum via de gemeenteraad de financiële basis krijgt zonder welke het niet kan functioneren en dat dus onze bescheiden aanvraag op 7 november door de gemeenteraad gehonoreerd wordt. meer artikelen over het Haagsmilieucentrum
Duurzaamheid en het debat over waarden en normen Opeens is de discussie over waarden en normen dan losgebarsten. Veel te laat en veel te beperkt, gezien het belang van dit debat. Laten we goed beseffen dat het in stand houden van een aantal basiswaarden het cement vormt van een leefbare, stabiele en duurzame maatschappij; van een samenleving waar mensen met elkaar in welvaart en vrede kunnen leven en de toekomst met enig vertrouwen tegemoet kunnen zien. Dan hebben we het bijvoorbeeld over het principe van de solidariteit, met in belastingwetgeving vastgelegde herverdeling, om de minder sterken ook een goed leven te kunnen laten leiden, de vrijheid van meningsuiting, het principe van gelijkheid en dus de invoering van het algemeen kiesrecht, over een onafhankelijke rechterlijke macht en de mogelijkheid van de overheid in te grijpen als de markteconomie leidt tot uitbuiting en uitsluiting. Ja, die basiswaarden vormen dus ook het fundament van een duurzame markteconomie die alleen kan floreren bij gratie van stabiliteit en koopkracht bij de totale bevolking. En als laatste, maar zeker niet als minste zijn een vitale natuur en een vitaal milieu een basisvoorwaarde voor dat vertrouwen en voor die stabiele samenleving. Het zorg dragen en verantwoordelijkheid nemen voor het behoud van de schepping, niet alleen voor de kwaliteit van het leven nu, maar ook dat van de kinderen van onze kinderen, is bij uitstek een morele kwestie. De roofbouw die nu op natuur en milieu gepleegd wordt legt niet alleen een zware hypotheek op de kwaliteit van het leven nu, maar zeker op dat van toekomstige generaties. Ons afwentelingsgedrag zal in de toekomstige geschiedenisboekjes zonder twijfel als misdadig worden omschreven. In die boekjes zal de vraag gesteld worden: "Wat hebben onze grootouders en hun ouders gedaan om dit te voorkomen? Er was toch genoeg bekend over de gevolgen van hun leefstijl en productiewijze? Zij kunnen niet zeggen dat ze het niet geweten hebben, hooguit dat ze het niet wilden weten. Hoe is het toch mogelijk geweest dat velen dachten ongestraft aan de basisvoorwaarden van het leven te kunnen morrelen en dat de techniek het wel allemaal voor hen en voor ons op zou lossen? Waar bleef de maatschappelijke beweging? Was iedereen afgekocht met materie en gemak. Ja, nu in onze tijd zijn er mensen zat die in beweging zijn gekomen. Maar zij staan vaak met lege handen, omdat wat verdwenen is nooit meer terug zal komen en, om slechts een voorbeeld te noemen, ondanks ons sterk verminderde gebruik van energie die ook nog duurzaam is, het nog honderden jaren duurt voordat we erin zullen slagen het broeikaseffect terug te dringen" Wat is daarop uw antwoord? Voelt u zich door deze hartenkreet uit de toekomst aangesproken op uw verantwoordelijkheid? Laten we maar hopen dat het zover niet zal komen. Nee, laten we er samen aan werken want die hartenkreet van wat mogelijk het kind van uw kleinkind is, is niet gebaseerd op doemscenario's. En dit hoofdartikel van misschien wel de laatste Branding is ook niet bedoeld om u met een tranentrekkend beroep op uw gemoed tot een gift aan ons centrum te bewegen. Als ook de lokale bakens niet duurzaam verzet worden, zullen bijvoorbeeld grote droogte en overstromingen, een ernstig tekort een schoon drinkwater, het verdwijnen van vruchtbare grond, sterke verschraling van de biodiversiteit en oorlogen om schaarse grondstoffen een bittere realiteit worden. Het zijn de meest vooraanstaande wetenschappers die, bij ongewijzigd beleid, de voorspelling van deze harde werkelijkheid ondersteunen. In landen van de derde wereld
is dit al voor een deel de werkelijkheid. Grote stromen vluchtelingen
zijn niet zelden het gevolg van de oorlogen die om schaarse hulpbronnen
uitgevochten worden. Voor het grootste deel betalen wij niet nu
de prijs voor wat wij mede aanrichten, maar onze kleinkinderen
later en dan zijn oplossingen verder weg dan ooit en vele malen
moeilijker. Grotendeels vertrouwen op ons technische kunnen wat
betreft het in stand houden en revitaliseren van natuur en milieu,
is onszelf voor de gek houden. Dat doen veel mensen maar al te
graag om gewoon door te kunnen gaan met hun leefstijl en ondernemers
geloven het om het plegen van roofbouw op onze bestaansgrond te
kunnen recht- Maar wil de Haagse burger dit nu echt niet horen? Is het niet mogelijk om hen te laten zien dat zij voor een ander, duurzamer beleid heel veel terugkrijgen? Wij zijn ervan overtuigd dat grote groepen Hagenaars wel degelijk aan te spreken zijn op hun verantwoordelijkheid voor een Duurzaam Den Haag; dat met een positieve insteek en het concreet laten zien wat zij erop vooruitgaan, een duurzaam beleid ook nog goed te verkopen is. Wij zullen niet beweren dat het samen werken aan een Duurzaam Den Haag een eenvoudige opgave is. Maar we moeten daar ook niet te moeilijk over doen. Veel inwoners van Den Haag maken zich terecht zorgen over het milieu, de kwaliteit van de lucht, de almaar toenemende automobiliteit en onveiligheid, het rijgedrag, over de mentaliteit van 'gooi maar gewoon op straat die troep' en de almaar oprukkende gebouwen en het asfalt en beton waardoor de leefruimte langzaam maar zeker dichtslibt. Draagvlak schep je ook door het mensen gewoon gemakkelijk te maken duurzamer te leven en bijvoorbeeld de auto vaak te laten staan, hun afval te scheiden of door ze te verleiden in een compacte stad te wonen met tal van voorzieningen dicht in de buurt en open groene ruimte in de nabijheid. Dit kan en moet je als bestuur ook uitdragen. Dit scheppen van draagvlak is weliswaar belangrijk, maar het is niet de kern waar het om gaat. Want stel dat de meeste mensen wel zeggen een vitale natuur en een vitaal milieu belangrijk te vinden, maar alleen de lusten en niet de lasten willen. Als ze vinden dat als het om "inleveren" gaat, altijd eerst een ander aan de beurt is. Nu raken we aan de principes achter ons staatsbestel. Er was in Nederland ooit een tijd dat veehouders hun dieren op de gemeenschappelijke weide lieten grazen. Langzaam groeide de veestapel en het werd dringen. Door overbeweiding leverde de weidegrond steeds minder voedsel voor de dieren. Als dit zo door zou gaan, zouden op een gegeven moment alle veestapels uitsterven. Iedere individuele veehouder heeft er evenwel belang bij zijn dieren zo veel mogelijk te laten grazen. Je kan dan als veehouder of tegenwoordig als visser drie dingen proberen te doen. Gewoon de zaak op zijn beloop laten. Je kan het land of de zee proberen in privé-bezit te krijgen. Als dat niet lukt kan je in overleg met de andere veehouders of vissers een scheidsrechter aanstellen die boven de belangenpartijen staat, die zorgt dat de roofbouw uitgebannen wordt en iedereen zijn deel krijgt. In de veehouderij is de zaak via het privé-bezit aangepakt, bij de vissers was er al een Europese scheidsrechter. Dat kon dus niet of het moet nog zijn beslag krijgen. Maar dit kan zeker niet voor de gemeenschappelijke "weide" die bijvoorbeeld de lucht of het water is die wij met ons allen moeten gebruiken. Daar heeft de overheid dan ook de taak en de plicht om in het algemeen belang en uiteindelijk ook in het belang van de individuele burger in te grijpen, dus ook als veel burgers daar ieder voor zichzelf op tegen zijn. Maar zo ver zal het meestal
niet komen. Belangrijk is het besef dat het vanuit een duurzaam
beleid heel goed mogelijk is om en een vitale lokale economie,
en goede sociale regelingen en een vitaal milieu te verwezenlijken.
Het gaat om respect voor het leven in combinatie met het welbegrepen
eigenbelang. Er ligt bij iedereen, maar met name bij de politiek
de morele plicht om de schepping, en dus ook de Haagse aarde,
goed te beheren voor de huidige generatie en goed na te laten
aan toekomstige generaties. Daarom is het verbazend dat juist
dit aspect zo weinig in het debat over waarden en normen aan bod
komt. Is het onbegrijpelijk dat in het collegeprogramma duurzaamheid
vrijwel geen aandacht krijgt. Is het onbestaanbaar dat het Haagse
gemeentebestuur van de extra investeringsimpuls nog geen tweeduizendste
deel in duurzaamheid wil steken en in de ontwerpbegroting van
141 bladzijden maar twee alinea's over duurzaamheid gaan. Duurzaamheid is niets anders
dan het verweven van sociaal, economisch en ecologisch beleid
vanuit een duurzame visie op de (lokale) samenleving als geheel.
Dus een duurzame visie op de eigen stad en zijn omgeving. En dat
niet alleen van de wethouder Duurzaamheid, Ries Smits, maar net
zo goed van Bruno Bruins, Bas Verkerk, Louise Engering, Arend
Hilhorst, Jetta Klijnsma, Pierre Heijnen en Wilbert Stolte plus
de gehele gemeenteraad natuurlijk. Het doel is even duidelijk
als nastrevenswaardig: maak Den Haag samen met betrokken burgers,
met duurzaamheid als Frans van der Steen meer artikelen over algemeen milieubeleid
Drie fractievoorzitters laten hun licht schijnen over de duurzaamheid van de ontwerpbegroting en de rol van particuliere organisaties op het gebied van duurzaamheid. Het groene hart van Henk Kool Henk Kool heeft nog niet zo heel lang geleden Tineke van Nimwegen opgevolgd als fractievoorzitter van de PvdA-fractie in de Haagse gemeenteraad. Van Tineke van Nimwegen is bekend dat zij een "groen" hart bezit. Maar hoe zit dat met deze nieuwe ster aan het PvdA-firmament? En wat vindt hij van de duurzaamheid van het huidige gemeentebeleid en de plannen voor 2003? Om daar opheldering over te krijgen bracht de redactie van Branding een bezoek aan Henk Kool en wel in zijn werkkamer bij het Nederlands Participatie Instituut, alwaar hij directeur is. Hoe groen is Henk Kool eigenlijk in zijn privé-leven? In het collegeakkoord is over duurzaamheid en milieu
vrijwel niets te vinden. Hoe belangrijk vindt de PvdA in Den Haag
het samen werken aan een duurzame stad, wil zij zich op duurzaamheid
echt profileren? Wat vind jij echte milieuproblemen? Den Haag lijkt daar ook niet veel aan te gaan doen.
Er is 100.000 euro beschikbaar gesteld als investeringsimpuls
om het nieuwe Milieubeleidsplan en dus ook het onderdeel "CO2-neutrale
Stad", uit te voeren. Dat is minder dan 1 promille(!) van
de gelden die volgend jaar extra in de stad geïnvesteerd
worden? Weet je dat de coördinerend wethouder Duurzaamheid,
Ries Smits, voor het deel duurzaamheid in zijn portefeuille in
2003 0,5 procent van de begroting te verteren heeft? Speciale budgettaire bevoegdheden en duurzame doelstellingen
bij de verschillende portefeuillehouders zijn in de ontwerpbegroting
voor volgend jaar niet opgenomen. Vind je dat het dualistisch stelsel positief
werkt voor de stad? Tot slot, wat vind je van de activiteiten van
het Haags Milieucentrum en vind je dat ons centrum meer subsidie
zou moeten krijgen? Frans van der Steen
Duurzaamheid hangt mondiaal waarschijnlijk af van
twee cruciale factoren: energie- en ruimtegebruik. Het draait
om zuinigheid met energie en straks om de doorbraak naar een waterstofeconomie.
Het draait om het bewaren en herstellen van ruimten, waar klimaatevenwichten
worden onderhouden, ruimten voor natuur en menselijk gebruik.
Niet alles is duurzaamheid. In de stad zijn er vele
zaken gerelateerd aan leefbaarheid, omgevingskwaliteit en schoonheid,
kortom milieukwesties in het hier en nu. Talloze belangen moeten,
soms letterlijk, een plaatsje krijgen of worden verzoend. Opereren
binnen smalle marges is de kunst. De infrastructuur, ook voor
de auto vergt nog ruimte, maar het Hubertusduin moet blijven!
In de stad zijn reeds vele gesprekspartners voor beleidsontwikkeling, bewonersorganisaties, organisaties voor natuur- en landschapsbehoud, behartigers van specifieke belangen als ROVER en de Fietsersbond. Er is een Milieuadviescommissie, het waterschap en Staatsbosbeheer roeren zich. Veel beleid gaat over leefomgeving en natuurbehoud, ik noem dat milieubeleid. In de ontwikkeling naar langetermijn-duurzaamheid, zo heb ik willen betogen, speelt de stad een bescheiden rol. Bijdragen zijn daar natuurlijk ook zeer welkom, maar het is beter als dat naar goed VVD-principe 'eigen bijdragen' zijn. Peter Smit, fractievoorzitter VVD
De nieuwe Haagse wethouder van milieu heeft een marginaal bestaan in het vooruitzicht. Politiek en maatschappelijk lijken de stemmen voor het milieu te verstommen. Toch zijn er veel meer mensen met het milieu begaan dan ogenschijnlijk aan de oppervlakte komt. Alleen wanneer die mensen zich nadrukkelijker gaan roeren is er meer hoop voor de toekomst. De verkiezingswinst van het CDA werd beloond met een tweede wethouderspost: de nieuw geannexeerde woonwijken. Bestuurlijke vernieuwing en milieu zijn vervolgens als opvulmiddel aan de portefeuille toegevoegd. Van de nieuwe wethouder Ries Smits is bekend dat hij over een ruime bestuurlijke ervaring beschikt, met financiën en economie als specialisatie. Op milieugebied is hij echter nog een groentje. In de Haagse verkeerscommissie heeft hij als raadslid nooit enige urgentie gegeven aan een vooruitstrevend milieubeleid. Terecht wendt hij het CDA-motto van rentmeesterschap aan als invalshoek voor zijn beleid, maar met de sloop van twee ministeries en de Zwarte Madonna laat hij het, juist op dit punt, meteen al helemaal afweten. Hoewel hij natuurlijk een kans moet krijgen, is voorzichtig gesteld nu al duidelijk dat het allemaal niet vanzelf zal gaan. Milieuwethouder anno 2002 is geen benijdenswaardige positie. De komende kabinetsperiode wordt bijvoorbeeld fors bezuinigd op de exploitatie van het streek- en stadsvervoer en de aanleg van nieuwe spoor- en lightrailverbindingen. Wel miljoenen extra voor meer asfalt en een soort noodwet voor wegverbredingen. Ook in de gemeente Den Haag zijn de vooruitzichten verre van florissant. Zo wordt er veel geïnvesteerd in extra auto-infrastructuur en met de kantoreneconomie en toeristenindustrie als speerpunten van het werkgelegenheidsbeleid, wordt de mobiliteit sterk bevorderd. Onder de noemer van 'herstructurering' vindt een ingrijpende sloop- en verdunningsoperatie van Haagse woonwijken plaats. De eerste begroting van het nieuwe college laat zien dat het milieu een marginale rol is toebedeeld. Probeer dan als kersverse wethouder maar eens iets voor elkaar te boksen. Dat lukt nooit, althans niet alleen. Politieke en maatschappelijke druk zijn daarom harder nodig dan ooit. De Haagse fracties hebben hun verantwoordelijkheid
te nemen. Met een naar een duidelijker profiel zoekende PvdA zijn
er in het dualisme zeker kansen aanwezig. Maar ook het Haags Milieucentrum
heeft een belangrijke taak te vervullen. Met discussieplatforms
als Branding en het maandelijkse café in Dudok is men goed
op weg om het noodzakelijke debat over milieu- en duurzaamheidsbeleid
te stimuleren. Een milieuorganisatie staat in een kapitalistische
samenleving per definitie op de barricades. Joris Wijsmuller meer artikelen over algemeen milieubeleid
Het Haags Milieucentrum knokt voor haar voortbestaan. Het Centrum heeft vorig jaar al aan politiek en bestuur duidelijk gemaakt dat het "zo niet langer kan". Het Centrum heeft, om de financiële basis voor een echt grootstedelijk Milieucentrum te verkrijgen, een aansprekend, ambitieus, haalbaar en door aangesloten organisaties ondersteund meerjarenplan en werkplan 2003 ingediend. Het was dan ook uitermate teleurstellend en onbegrijpelijk dat onze zeer bescheiden aanvraag voor extra subsidie niet door het gemeentebestuur gehonoreerd is. Dit terwijl er volgend jaar in onze stad maar liefst 156 miljoen euro extra geïnvesteerd wordt die het bestuur in 2002 niet heeft uitgegeven. Gebrek aan geld kan het dus niet zijn. Wij vragen niet veel meer dan het duizendste deel van die investeringsimpuls. Om het hoofd boven water te kunnen houden heeft het Haags Milieucentrum onderstaande brandbrief aan alle fracties in de gemeenteraad gestuurd. Het Haags Milieucentrum is opgericht als steunpunt voor de 17 aangesloten natuur- en milieuorganisaties. Drie jaar geleden is de vraag gesteld of het puur als steunpunt functioneren voldoende bestaansrecht was. Ook de gemeente vond dat het Milieucentrum te weinig zichtbaar was. In het kader van de door het centrum georganiseerde 'Toekomstverkenning' heeft de gemeente meegedacht en ingestemd met die ontwikkeling tot een volwaardig Milieucentrum. Een Centrum dat zich onder meer samen met de organisaties richt op het kritisch en constructief volgen van het gemeentebeleid op het gebied van Duurzaamheid en zich richt op zaken die anders blijven liggen. Die overgang naar een professionele instelling is gedeeltelijk gelukt. Tal van projecten zijn voorbereid en/of uitgevoerd zoals de Haagse Milieuprijs, het Milieucafé De Derde Dinsdag in Dudok, de CityDuinParkloop en educatieve wandeling, de Groene Speurkaart en de Groene Graadmeter. Ook de Branding is naar een beduidend hoger niveau getild. Dit heeft echter ook geleid tot een hoog oplopende werkdruk. Zo is de directeur, als enig regulier betaald personeelslid, tevens hoofdredacteur, inhoudelijk medewerker mobiliteit, ruimtelijke ordening, duurzaam bouwen, duurzame energie en energiebesparing en natuurbeheer. Hij heeft tot taak met 17 aangesloten vrijwilligersorganisaties samen te werken en te zorgen voor een goede informatie-uitwisseling. Inspirerend, maar tijdrovend. Daarnaast is hij projectuitvoerder, personeelsmanager, lobbyist en communicatiemedewerker. Ieder weldenkend mens begrijpt dat dit niet kan. Om de financiële basis te verkrijgen die hoort bij haar nieuwe functie had het Centrum in juni 2001 voor 2002 een structurele subsidie aangevraagd. De aanvraag is ingediend bij de portefeuilles Milieu, Ruimtelijke Ordening en Verkeer & Vervoer omdat het Centrum op deze terreinen de meeste activiteiten wil ontplooien. De afhandeling werd aan de portefeuille Milieu gedelegeerd. Het bleek echter dat de gemeente geen structurele subsidie wilde verstrekken. Ondanks voortdurend aandringen op helderheid liet het antwoord op onze aanvraag lang op zich wachten. Op de laatste dag voor het kerstreces heeft een gesprek plaatsgevonden met de toenmalige wethouder Milieu. Daar zijn twee dingen afgesproken. Het Haags Milieucentrum zou voor 2003 en volgende jaren een meerjarenprojectsubsidie-aanvraag indienen en een werkplan 2003. Verder zou het Centrum voor 2002 in februari 2002 twee projecten indienen. Eén op het gebied van Mobiliteit en één op het gebied van RO. Daarnaast was het Centrum kandidaat voor de externe begeleiding van de Milieu Advies Commissie. Die projecten zijn in concept ingediend. Het Centrum kreeg eind mei te horen dat het project rond mobiliteit voor 2002 van de baan was. Ook werd duidelijk dat de MAC haar externe begeleiding anders geregeld wilde zien. Het project RO hangt voor 2002 nog steeds boven de markt. Onze subsidieaanvraag heeft ons, gezien deze gang van zaken, veel tijd en energie gekost en alleen frustraties opgeleverd. En tijd was precies datgene waar we het meest gebrek aan hadden en hebben. Wat betreft het andere deel van de afspraak hebben wij op 1 juli een meerjarenplan 2003 - 2006, een werkplan 2003 en de daarbij behorende begroting ingediend. Daarover heeft op 2 september een gesprek met de wethouder plaatsgevonden. Ondanks uitgesproken waardering voor onze inzet en projecten had de wethouder ons voor 2003 niet meer te bieden dan verder nadenken over het RO-project 2002. Nog steeds is er geen officieel antwoord op onze subsidieaanvraag voor volgend jaar. Wel hebben wij uit de beantwoording van een raadsadres van de Algemene Vereniging voor Natuurbescherming de volgende informatie gedestilleerd: "college van Burgemeester en Wethouders subsidie ter beschikking kan stellen op basis van concrete en goed onderbouwde projectplannen. De tot op heden door het Haags Milieucentrum ingediende projectplannen boden hiervoor onvoldoende houvast". Dit moeten wij dus in oktober met deze omweg over onze subsidieaanvraag vernemen, die al vanaf 1 juli bij de gemeente ligt met onder meer de volgende passage in de aanbiedingsbrief bij de 24 projecten, die in ons werkplan 2003 omschreven zijn: "Voor de overzichtelijkheid en de lengte hebben wij de projectomschrijvingen zo bondig mogelijk gehouden. Wij zijn altijd bereid de projecten uitvoeriger toe te lichten." Wij hebben geen enkele vraag om toelichting gehad. Geen enkele handreiking om er samen uit te komen. Wel krijgen wij van anderen enthousiaste reacties op onze plannen. Het is gewoon nooit goed. Waar geen wil is, is geen weg. Voor onze aanvraag is dus geen geld gereserveerd in de ontwerpbegroting. Naar de diepere achtergronden van deze gang van zaken kunnen wij slechts gissen, maar volgens ons kan het niet aan de kwaliteit van de projecten van ons Centrum liggen. Daarom doen wij bij deze een beroep op uw fractie om ons de financiële basis te verschaffen die nodig is om ons Centrum overeind te houden. Een forse verhoging van onze basissubsidie die nu 50.000 euro bedraagt is voor onze continuïteit van wezenlijk belang. Projectsubsidies als financiële basis trekken een zware wissel op de continuïteit van onze organisatie en van onze activiteiten. Zo kunnen wij ook geen enkele zekerheid bieden aan onze benodigde medewerkers. Maar met een ruimere basissubsidie is het zelfs mogelijk om meer projec-tengeld aan te trekken, ook van particuliere fondsen. Er zijn meer redenen waarom project- en productsubsidies minder goed passen op onze organisatie. Wij zijn met name bezig met het scheppen van draagvlak voor een uiterst belangrijke zaak: het behoud van ons leefmilieu, de basis van ons bestaan. Daar zitten aspecten aan die veel mensen willen, zoals schonere lucht en kunnen (blijven) genieten van de open groene ruimte. Het betekent echter ook dat leefstijl en gedrag van mensen gedeeltelijk ter discussie gesteld worden. Op die boodschap zitten mensen meestal niet te wachten, ook al komen we met alternatieven die het leven er zeker niet minder leuk opmaken. Verder is het voor ons Centrum
uitermate belangrijk flexibel te kunnen blijven. Wij zijn een
bewegende organisatie. De samenleving verandert voortdurend met
nieuwe problemen en even zovele nieuwe uitdagingen. Door voortschrijdend
inzicht en nieuwe wetenschappelijke en technische ontwikkelingen
verschuiven prioriteiten, wensen en voorkeuren. Wel kunnen wij
elk jaar globaal bepalen op welke terreinen en met welke speerpunten
wij aan de slag zullen gaan. Ook is het mogelijk van tevoren een
aantal projecten te benoemen. Maar in veel gevallen zal het zo
zijn dat het vaststellen en uitwerken van projecten gezien die
dynamische werkelijkheid, werkende weg plaatsvindt. Ook zal een
aantal van onze projecten niet sporen met het beleid van de gemeente.
Natuurlijk zullen wij het gemeentebeleid waar mogelijk steunen.
Wij zullen echter ook constructieve kritiek uiten en (beleids)alternatieven
ontwikkelen als wij vinden dat dit nodig is. Dat is ook onze functie.
Wij zijn uiteraard geen gemeentelijk projectbureau. Den Haag krijgt heel veel terug voor een ruimere basissubsidie van ons Centrum en de mogelijkheid om bij meer portefeuilles rechtstreeks een beroep te kunnen doen op incidentele subsidies. Ons Centrum ontsluit een reservoir van kennis en neemt tal van initiatieven. Dit niet alleen op het gebied van duurzaamheid, maar ook wat betreft kennis en initiatieven gericht op het vergroten van de betrokkenheid van Hagenaars, de leefbaarheid, de verkeersveiligheid, de bereikbaarheid, de gezondheid en op een goed vestigingsklimaat voor bedrijven in de stad en de omgeving. Wij hopen dat u deze overwegingen zult meenemen bij de behandeling van de ontwerpbegroting. Wij vragen uw fractie initiatieven te nemen of te ondersteunen om ons Centrum in 2003 en volgende jaren de financiële basis en continuïteit te verschaffen die nodig is. meer artikelen over het Haagsmilieucentrum
Ontwerpbegroting: vrijwel geen cent voor milieu Wethouder Smits is voor het deel Duurzaamheid van zijn portefeuille er toe veroordeeld een marginale rol te spelen binnen het Haagse bestuur. Dit blijkt uit de ontwerpbegroting die door de gemeente Den Haag is gepresenteerd. In het budget voor duurzaamheid en milieu zijn ten onrechte posten als het onderhoud van viaducten, grachten, riolering en waterzuivering, begraafplaatsen en ongediertebestrijding geschoven. De hoge kosten van bijvoorbeeld de waterzuivering zijn voornamelijk het gevolg van ontoereikende maatregelen op het gebied van waterbeheer en eerder een "beloning" voor slecht gedrag. Ook worden zaken als speelvoorzieningen en het "oplossen van parkeerproblemen" uit het budget Duurzaamheid betaald. Hierdoor is het budget voor Duurzaamheid feitelijk niet groter dan 13,7 miljoen euro. Dit is op de totale begroting van 2.272 miljoen slechts 0,6%. Vorig jaar werd met enige trots het nieuwe Milieubeleidsplan van de gemeente gepresenteerd met onder meer de forse ambities een CO2-neutrale stad te worden en het duurzame beheer van ons water stevig ter hand te nemen. Voor dit plan is 100.000 euro aan beleidsintensivering uitgetrokken. Een beledigend laag bedrag. Onze stad heeft juist een flinke impuls nodig op het gebied van duurzaamheid en dus van een vitale natuur, het open houden van de groene ruimte, schone lucht, schoon water, gezond voedsel enzovoort. Maar van de 156 miljoen euro die het college beschikbaar stelt aan extra investeringen in de stad gaat slechts € 280 duizend naar duurzaamheid. Een wethouder Duurzaamheid zonder een begroting
van enige omvang is vrij machteloos, tenzij hij binnen het college
coördinerend wethouder is op het gebied van duurzaamheid.
Dit betekent dat hij via speciale budgettaire bevoegdheden forse
invloed kan uitoefenen op de beleidsterreinen die onder zijn collega's
vallen. Maar bij geen van de andere beleidsterreinen is een paragraaf
duurzaamheid opgenomen met bijbehorend budget. Particuliere organisaties die samen met anderen, waaronder betrokken burgers, werken aan een Duurzame Stad aan Zee, komen er in deze begroting slecht af. De subsidie aan OM Den Haag wordt afgebouwd. In 2003 bedraagt deze 91.000 euro. Het Haags Milieucentrum, dat duidelijk aangegeven heeft niet langer met een basissubsidie van 50.000 euro te kunnen draaien, krijgt er geen cent bij. Met deze begroting geeft het bestuur van onze stad aan niet te willen investeren in een duurzame stad en weinig waardering te hebben voor de inspanningen van anderen om dat wel te doen. Frans van der Steen meer artikelen over algemeen milieubeleid
In Den Haag zijn honderden particuliere instellingen
actief; bijvoorbeeld instellingen op het gebied van kunst en cultuur,
bewonersorganisaties, welzijnsorganisaties en organisaties voor
allochtonen. Bij elkaar ontvangen zij honderden miljoenen euro's
aan subsidie. Dit is ze van harte gegund, want particuliere organisaties
slagen er over het algemeen goed in de Haagse burger te bereiken
en bij hun zaak te betrekken. Natuurlijk kun je erover twisten
hoe belangrijk de zaak van een aantal van die organisaties is,
maar daar gaat het hier niet om. Is er straks nog voldoende geld voor duurzaamheid? De boodschap van Ontwikkelingsmaatschappij (Om) Den Haag, verwoord door haar directeur Kitty van der Voorn, is helder: duurzaam ondernemen levert geld op. In de anderhalf jaar dat Om Den Haag aan de weg timmert, levert deze werkmaatschappij inmiddels zelf ook aardig wat geld op, maar nog niet genoeg om alle activiteiten te kunnen bekostigen. Het is de bedoeling dat Om Den Haag financieel geheel op eigen benen komt te staan. De budgetten van zowel het bedrijfsleven als de gemeente worden afgebouwd. De vraag is wat dat gaat betekenen. De gemeentelijke subsidie voor Om Den Haag wordt voor 2003 nog gehandhaafd en daarna afgebouwd. "We waren hartstikke blij met het nieuwe budget, want we waren er vanuit gegaan dat de externe bijdrage helemaal geschrapt zou worden", bekent Kitty van der Voorn. "Dat is een interessante uitdaging, maar brengt ook het risico met zich mee dat we te commercieel worden." Om Den Haag is een ondernemende stichting die is opgericht door onder andere Eneco, HTM, de gemeente Den Haag, Woningbeheer, Stedelijk Belang en Rabobank Den Haag en biedt een platform om samen te werken aan een vitale en duurzame stad. De stichting adviseert, brengt partijen bij elkaar en zoekt naar duurzame oplossingen. Het geld dat Om Den Haag met deze activiteiten verdient, investeert ze in de meer ideële doelstellingen, zaken die de commerciële bureaus laten liggen omdat ze te weinig geld opleveren. Een voorbeeld van een project waar Om Den Haag veel in geïnvesteerd heeft, is TripleS. Dat staat voor Safety, Security en Sustainability en is een initiatief van Om Den Haag, Koninklijke Horeca Nederland, de Kamer van Koophandel en de Gemeente Den Haag voor een nieuwe, brede standaard voor maatschappelijk verantwoord ondernemen in de Haagse horeca. Kitty van der Voorn: "Wij zijn met de ondernemers in gesprek gegaan over hun beleving en bedrijfsvoering en hebben een eindrapport geleverd. Dat gaat nu naar de bestuurlijke niveaus. Het vergt heel wat voorwerk en kost veel tijd om tot een voorstel te komen waar alle partijen zich in kunnen vinden. Commerciële bureaus pakken zoiets natuurlijk niet op. Wat wij erin geïnvesteerd hebben, hopen we er weer uit te halen door de instantie te worden die TripleS daadwerkelijk ontwikkelt en aanstuurt." Naast haar ideële doelstellingen hecht De belangrijkste groep is - in de filosofie van Om Den Haag - de kleine ondernemers. "Juist de winkeliers en de horeca bepalen de duurzaamheid van Den Haag", aldus Van der Voorn. "We werken samen met het MKB om hen te bereiken, maar moeten daar nog heel veel tijd en energie in steken. Ook voor deze ondernemers geldt: wat goed is voor het milieu, zoals energiebesparing of bereikbaarheid, is goed voor de portemonnee. En dat spreekt ontzettend aan." Over het economische tij maakt Van der Voorn zich geen grote zorgen: "Naarmate de tijden slechter worden, wordt de noodzaak voor een duurzame bedrijfsvoering alleen maar groter. We hebben een goed verhaal, we zullen er alleen nog harder aan moeten trekken. Ik geloof er echt in, wat dat betreft ben ik een idealist. Wat me meer bezighoudt is de huidige politieke omgeving. Welk effect zal deze hebben op de budgetten in de maatschappij voor duurzaamheid en hebben wij dan nog wel genoeg geld om onze boodschap over te brengen?" Lieneke Venhuis
Zonneboilers, fietstrommels en eco-teams, het lijkt lang geleden dat initiatieven op milieugebied als paddestoelen uit de grond schoten. Den Haag is allang geen Ecostad meer en de financiële ruimte voor duurzaamheidsinitiatieven is beperkt. Is er nog wel draagvlak? Stichting BOOG denkt van wel en is in de leemte gesprongen die Den Haag Ecostad heeft nagelaten. BOOG wil duurzaamheid en milieu in het kader van de samenlevingsopbouw inhoud geven in de wijken. Het is daarmee één van de onafhankelijke organisaties in Den Haag die zich sterk maakt voor initiatieven op dit gebied. Hoe gaat BOOG om met de verminderde aandacht voor het milieu bij de bevolking en de politiek?
Gratis energie-advies Continuïteit Duurzaamheid bij Huibert Boer onderkent de afnemende aandacht voor het milieu: "De politiek volgt datgene wat er leeft bij de bevolking en het milieubewustzijn is aanzienlijk minder geworden, dus is de beleidsaandacht ook minder. Onze uitdaging is binnen de beperkte ruimte verandering te creëren en medestanders te vinden door met bewonersorganisaties en bestaande netwerken duurzaamheidprojecten op te pakken." Wensen van bewoners Lieneke Venhuis meer artikelen over algemeen milieubeleid
Normen en waarden Het heeft de nieuwe leiders
van ons land niet behaagd een minister voor milieuzaken aan te
stellen. Sterker nog: ik vermoed dat zij natuur (dat slechts een
onderdeel van het milieu is) beschouwen als iets hinderlijks.
Al dat groen neemt maar onnodig ruimte in, ruimte waarop je villa's
kan bouwen, ruimte waarop je asfalt kan leggen. Het meest duidelijk
komt dat tot uiting in het beleid en de plannen van de minister
van verkeer en waterstaat. De strippenkaarten worden duurder,
het asfalt wordt op veel plekken in Nederland verbreed. We mogen
hem, zo heeft hij gezegd, over vier jaar erop afrekenen als auto's
nog steeds stilstaan op de snelwegen. Over vier jaar?!? Beste
Roelf: je bent toch niet echt van plan zo lang te blijven zitten?
(De deadline voor de Branding ligt ruim vóór de
verschijningsdatum; misschien zijn er, als je dit leest, al nieuwe
verkiezingen uitgeschreven. Laten we het hopen.) Adriaan Bontebal meer Brandingcolumns van Bontebal
|
| abonneren op branding? |  |
| Voor een proefexemplaar .....klik hier |
| {txt2} |
| |
|
|
| Agenda |
||
| Branding |
 |
|
| Neem een gratis abonnement op Branding, hét Haagse tijdschrift voor natuur en milieu, of klik hier voor de elektronische versie. |
