|
|
Branding - Archief |  |
|
Het kan nog veel beter Milieuveiligheid vanuit Den Haag gemonitord Het Milieucentrum Amsterdam: Met duurzaam scoort Den Haag zeker Op de fiets en in de Groene Mal in Tilburg Ypenburgse cultuurhistorie in de verdrukking Bruiner in zee dan op het strand? Denk mee over de Vlietzone ...meer Biesieklette waakt al twintig jaar over uw eigendommen ...meer Aandacht voor de fiets op diverse niveaus GROEN
forum
Wandelen of fietsen? Op weg naar een duurzaam stadsdeelkantoor Groene Speurgids en Speurkaart Haaglanden Ook op Hollands Spoor OV-fietsen te huur ...meer Veilig naar school Duurzaam en plezierig wonen in Leyenburg ...meer De pad: slachtoffer van het geslachtsverkeer ...meer BONTEBAL DRUK DRUK DRUK ...meer
Het kan nog veel
beter Vroeger was de maatschappij lekker simpel: het bestuur bestuurde, zonder al teveel externe inmenging, en bedrijven beconcurreerden elkaar op leven en dood - of deden tenminste alsof. Maar ook de publieke sector is steeds meer de tucht van de markt gaan voelen. Overheidstaken werden geprivatiseerd of de ambtelijke uitvoerders moesten ze veel efficiënter gaan verrichten. Om hun prestaties te meten raakten verschillende instrumenten in zwang, zoals benchmarking en peer reviews. Benchmarking wil ongeveer zeggen: Jantje doet het beter dan Pietje, dus als Pietje niet snel maatregelen neemt, dan heeft hij een probleem. Met een peer review wordt bedoeld dat collegabestuurders tips geven hoe je het beter kunt doen. In oktober vorig jaar werd Den Haag onderworpen aan zo'n peer review, waarvan op 20 mei jl. de resultaten werden bekendgemaakt. Een gemêleerd gezelschap uit vijf van de negen Euro-pese steden (Wenen, Venetië, Birmingham, Leipzig, Nottingham, Den Haag, Newcastle, Malmö en Tampere) die zijn aangesloten bij de Peer Review for European Sustainable Urban Development, (PreSud), onderzocht collegiaal maar ook kritisch hoe Den Haag scoorde op dertien thema's. Deze varieerden van de democratische betrokkenheid van de samenleving via zaken als milieu- en economische integratie tot vraagstukken als luchtkwaliteit, water, afval, energie en regionale samenwerking. Het Haagse gemeentebestuur mocht zelf aangeven hoe het presteerde op deze gebieden, maar ook vertegenwoordigers van het bedrijfsleven, van bewonersorganisaties en van de natuur- en milieubeweging werden uitgenodigd te zeggen wat ze ervan vonden. Dit scala aan feiten en meningen werd door de reviewers verwerkt
en als we hun conclusies met betrekking tot het Haagse duurzaamheidsbeleid
heel kort samenvatten, dan moet dit als volgt luiden: het is allemaal
best aardig, maar het kan nog véél beter. De buitenlandse bezoekers hechten er ook bijzonder veel waarde aan dat het duurzaamheidsbeleid nauw wordt verweven met het sociaal-economische beleid. Het evenwicht tussen deze beleidsterreinen zou ook duidelijker moeten worden aangegeven, om beleidsontwikkeling van meet af aan een duurzamer karakter te geven. Een aar-dige suggestie is om beleidsambtenaren vaker 'de straat op' te sturen, zodat ze kunnen zien hoe hun beleid in de praktijk uitpakt. Dit bevordert de communicatie en het wederzijds begrip tussen beleidsambtenaren en burgers. CO2-neutrale stad Hierboven noemden we al even de betrokkenheid van de burger. De reviewers prijzen de gemeentelijke inspanningen om de Hagenaar bij het planningsproces te betrekken. Zo worden er bijeenkomsten georganiseerd voor bewoners en gebruikers (van bijvoorbeeld parken) en maakt de gemeente intensief gebruik van internet om respons uit te lokken. Ook hier is echter weer sprake van een maar: nogal wat organisaties vinden dat ze pas in een te laat stadium bij de besluitvorming betrokken worden en dat het niet altijd duidelijk is wat er met hun inbreng gebeurt. De reviewers bepleiten dat de gemeente de lijn van het BORO-project - een voorbeeld van goede samenwerking tussen de gemeente en het wijkcomité in Rustenburg-Oostbroek - voortzet en breed toepast. Concessies In een reactie gaf duurzaamheidswethouder Smits aan wat teleurgesteld te zijn. Hij had verwacht dat zijn stad beter uit de bus zou komen. Den Haag blijkt uitstekend te zijn in het maken van plannen, maar de uitvoering stagneert nogal eens. Smits gaf aan de uikomsten van het rapport zeer serieus te nemen en vertelde dat bijna de helft van de 52 aanbevelingen zal worden uitgevoerd. Een aantal was volgens de wethouder al achterhaald toen ze gedaan werden. Meer hierover kunt u lezen op onze website, www.haagsmilieucentrum.nl, onder Laatste nieuws. Bob Molenaar meer artikelen over algemeen milieubeleid
Milieuveiligheid vanuit Den Haag
gemonitord Het Joegoslaviëtribunaal, het Internationaal Gerechtshof,
het Permanente Hof van Arbitrage, Eurojust, de OPCW; binnen een
paar jaar ook het Internationaal Strafhof…. Den Haag mag zich
beroemen op de aanwezigheid van een fors aantal internationale juridische
organisaties. De reden voor oprichting van het instituut (met de website www.envirosecurity.org) is dat de voortgaande afbraak van het wereldwijde milieu door klimaatverstoring, waterschaarste, erosie van vruchtbare grond en verlies van voor de mens belangrijke planten- en diersoorten kan leiden tot maatschappelijke ontwrichting en gewelddadige conflicten. Een notie die indertijd gedeeld werd door bijvoorbeeld de regering van president Clinton, die jaarlijks anderhalf procent van de defensiebegroting reserveerde voor programma's op het gebied van milieuveiligheid. De huidige regering van de VS heeft echter andere prioriteiten.… Horizon 21 Plannen Het Institute for Environmental Security wordt financieel gesteund door onder meer het ministerie van VROM. Buitenlandse Zaken heeft de Kamer al laten weten in principe bereid te zijn het instituut te ondersteunen en de Gemeente Den Haag, die het graag ziet komen, is op allerlei wijzen uitermate behulpzaam. Het Haags Milieucentrum voegt daaraan bij deze zijn morele steun toe. Bob Molenaar meer artikelen over algemeen milieubeleid
Het Milieucentrum Amsterdam: "Je kunt beter één medewerker bij een milieuorganisatie financieren dan tien bij de overheid". Hans van der Vlist, Directeur-Generaal Milieu bij het ministerie van VROM, herhaalde deze ooit door hem geponeerde stelling op het drukbezochte symposium dat op 22 april plaatsvond ter gelegenheid van het 15-jarig bestaan van het Milieucentrum Amsterdam. Hoofdthema was de onafhankelijkheid van organisaties die de overheid kritisch volgen, maar tegelijk van diezelfde overheid (financieel) afhankelijk zijn. Van der Vlist beschouwt subsidiëring van dergelijke organisaties als een goede investering: "Democratische besluitvorming is in hoge mate gediend met goede kwaliteit van de informatie. Daarvoor heb je onafhankelijke, kritische organisaties nodig". En aangezien ze geen instrumenten van de overheid zijn "moet je niet klagen als deze organisaties zich inderdaad keren tegen een nieuw gemeenteplan en daar flink mee uitpakken." Milieudefensiedirecteur (en Amsterdams gemeenteraadslid) Vera Dalm
onderschreef dit standpunt volledig. De expertise op het Milieucentrum
en de aangesloten groepen is van belang om de gemeenteraad op de
juiste koers te houden, was haar ervaring. "Juist natuur en
milieu verdienen onze zorg, want dat levert ons in de toekomst heel
veel op. Als je naar de langetermijneffecten kijkt is het dus heel
goedkoop om milieuclubs te subsidiëren." Het Milieucentrum Amsterdam is gevestigd aan de Plantage Middenlaan 2-G en heeft een fraaie website: www.milieucentrumamsterdam.nl meer artikelen over milieuorganisaties
Met duurzaam scoort Den Haag zeker Profvoetballers bij ADO verdienen niet onaardig. Toch moet hun salaris misschien worden aangevuld met een post gevarengeld. Want als ze in het nieuwe stadion nabij het Prins Clausplein gaan spelen lopen ze aanzienlijke gezondheidsrisico's. De goede bereikbaarheid per auto zou het stadion wel eens fataal kunnen worden. En er kleven méér bezwaren aan. De gemeenteraad heeft gesproken: er zal 33,5 miljoen euro van de
Haagse begroting worden gespendeerd aan een nieuw stadion voor de
lokale trots ADO. Het zal worden gebouwd in de oksel van het Prins
Claus-plein, waar het verkeer op de snelwegen A4 en A12 zijn pirouettes
draait. Uit de woorden van wethouder Wilbert Stolte in de gecombineerde commissievergadering van eind april klonk niet al teveel ambitie door als het om duurzaamheid gaat. De wethouder sportzaken noemde de mogelijkheid van een EnergiePrestatieNorm en van gerecyclede stoeltjes. Eerder kwam al de mogelijkheid van grijswater ter sprake. Toch blijft het marginaal. Stolte gaf aan dat de gemeente zelf geen opdrachtgever voor de bouw van het stadion is, en dat zijn mogelijkheden dus beperkt zijn. Dat is formeel waar, maar materieel verstrekt de gemeente een hoop geld voor de bouw. En als ze dat wil kan ze daarmee natuurlijk haar duur-zaamheidsambities als randvoorwaarde in de uitwerking van het bouwplan stellen. Eisenpakket We noemden al even de gezondheidsrisi-co's voor de balartiesten die in het nieuwe stadion gaan optreden. Deze worden veroorzaakt door de slechte luchtkwaliteit als gevolg van de ligging vlakbij twee snelwegen. De Europese normen worden overschreden. Amateursporters kunnen vanwege die slechte luchtkwaliteit niet in het stadion terecht. Maar voor profvoetballers gelden andere regels, want zij zijn werknemers… De bereikbaarheid van het stadion per openbaar vervoer en fiets
is voor het HMC een centraal punt. Op zich zou deze locatie in de
oksel van verkeersriolen acceptabel zijn als er een enorme sprong
voorwaarts geboekt zou kunnen worden in de bereikbaar per openbaar
vervoer. Maar de afstanden tot het nieuwe NS-station en de nieuwe
tramhalte (als die tram er komt) zijn veel te groot: één
kilometer, dat is 10 minuten stevig doorlopen. Los van het veiligheidsaspect
- de politie zal dit ook wel als een recept voor ellende beschouwen
- zijn deze afstanden onaanvaardbaar. De parkeermogelijkheden voor het privévervoer zijn prima geregeld. Voor auto's is er een ruime parkeerplaats. Maar waarom is deze gelijkvloers, wat een enorme ruimteverspilling met zich meebrengt? Voor de fiets wordt er een forse inpandige fietsenstalling gebouwd. Fietsende supporters Het is te hopen dat de KNVB of het bevoegd gezag nooit zullen besluiten om niet op zaterdag of zondag te spelen. Anders gaat het hele verhaal over de goede bereikbaarheid per auto niet meer op, en zou de bereikbaarheid per openbaar vervoer en fiets wel eens een reddingsplan kunnen zijn voor de verkeersellende die we dan kunnen verwachten. Tom Pitstra, Het HMC heeft bij de gemeenteraad gelobbyd om het ADO-stadion duurzamer te laten maken. Op 15 mei debatteerde de raad over het nieuwe stadion. Van de tientallen moties over allerlei hoofd- en bijzaken ging er opvallend genoeg geen enkele over de duurzaamheid, terwijl uit het debat bleek dat een meerderheid er waarschijnlijk wel vóór zou stemmen. Wel stelden diverse fracties het thema aan de orde en op het laatste moment had wethouder Stolte in een brief aan de raad geschreven, dat er extra aandacht aan de duurzaamheid van het stadion zou worden besteed. Met deze kleine en wat vage stapjes vooruit nam de raad genoegen. Merkwaardig was dat enkele partijen die principieel tegen de nieuwe locatie zijn, om die reden geen motie wilden indienen om de duurzaamheid te bevorderen. Alsof ze dan opeens vóór het voorstel moesten stemmen als de motie zou worden aangenomen. Zo zet je jezelf aardig buitenspel. Ook al ben je in hoofdlijnen tegen een voorstel, je kunt altijd proberen zo'n voorstel waar je tegen stemt te verbeteren. Er is nu afgesproken dat de gemeente serieus bekijkt of gelden
die de Haagse bevolking via de energierekening heeft opgebracht
en die nog steeds in de portemonnee van ENECO zitten, voor een energiezuiniger
stadion kunnen worden aangewend. meer artikelen over ruimtelijke ordening en duurzaam bouwen
Op de fiets en in de Groene Mal in Tilburg In het kader van onze speurtocht naar duurzaamheid bij de buren nemen we deze keer een kijkje in Tilburg: een van de eerste steden die voor fietsers een 'rode loper' uitrolden. Het is ook de stad van Johan Stekelenburg, van Ivo de Wijs, van de grootste kermis van Nederland, van een van de meest milieuvriendelijke publieksfestivals en van een heel succesvol milieucafé. Tilburg profileert zich graag als moderne industriestad en tegenwoordig ook als gemeente waarbij de natuur het sturend element is voor stedelijke ontwikkeling. Want Tilburg heeft een Groene Mal. Tilburg gaf halverwege de jaren zeventig voorrang aan de fiets. Met veel bombarie werd er een vrijliggend fietspad dwars door de stad aangelegd. Tilburg was daarmee, evenals Den Haag, een trendsetter. "Het was een experiment en heel mooi voor die tijd, zonder obstakels als drempels en lastige kruisingen", aldus Theo Smeele van de Fietsersbond Midden-Brabant en zelf Tilburger. "Maar de laatste jaren is er weinig vernieuwing. Er is niet veel enthousiasme vanuit de gemeente voor het fietsbeleid. Het huidige fietsplan is van '90-'91 en zou in 2000 vervangen worden, maar dat is nog steeds niet gebeurd. Het onderhoud van de fietspaden in de binnenstad is ronduit slecht. De fiets heeft in deze tijd geen voorrang. Wij merken dat veel bewoners geen vrijliggend fietspad meer voor de deur willen hebben, ze vinden het gevaarlijk en ze hebben liever een parkeerplek direct voor hun huis. Een deel van het fietspad van het eerste uur ligt onder vuur. Het Pieter Vreedeplein, in het centrum, gaat op de schop. Er komen woningen en winkels, bomen verdwijnen en de fietsers moeten opschuiven. Het positieve van Tilburg is wel dat we een Fietsforum hebben, waarin verschillende partijen, ook wij, participeren. Daarmee proberen we een vuist te maken voor het fietsbeleid in de gemeente." Tekortkomingen "Op milieugebied scoort Tilburg niet beter of slechter dan vergelijkbare steden als je puur op de cijfers afgaat," aldus Michel Jehae, voorzitter van de Tilburgse Milieuwerkgroep WNM. "Tilburg heeft dezelfde problemen als andere steden met bijvoorbeeld verkeersopstopping, luchtverontreiniging en vervuiling. Het fietsgebruik is wel hoger. Ook in de planvorming scoort Tilburg heel goed, bijvoorbeeld met haar nieuwe Waterplan. Dat was genomineerd voor de prijs voor het beste gemeentelijke waterplan door de Stichting Natuur en Milieu. Maar het meest bijzondere natuur- en milieu-initiatief in Tilburg van de afgelopen jaren is de Groene Mal." De Groene Mal Korte lijnen Ook het Haagse gemeentebestuur wil dit jaar een kijkje in Tilburg nemen. De datum is nog niet gepland, maar vaststaat dat het een tweedaags werkbezoek wordt van een vertegenwoordiging van het College en de Raad. Ze kunnen er vast wel inspiratie opdoen. Lieneke Venhuis meer artikelen over algemeen milieubeleid
Ypenburgse cultuurhistorie in de verdrukking Ypenburg, 10 mei, 13.00 uur. Een menigte van ruim 200 oud-strijders en andere belangstellenden verzamelt zich bij het herdenkingsmonument voor het voormalige stationsgebouw van Vliegveld Ypenburg. Ze herdenken een bijzonder stukje geschiedenis. Op 10 mei 1940 vochten het Nederlandse en het Duitse leger hier namelijk de slag om Ypenburg uit. Met een snelle inname van Ypenburg wilden de Duitsers voorkomen dat Koningin Wilhelmina met haar familie via deze luchthaven het land zou verlaten. De slag bij Ypenburg is een historisch zeer belangrijke uitzondering op de reeks Nederlandse nederlagen in het eerste oorlogsjaar. Doordat de Duitsers daar verslagen werden en hun opmars werd opgehouden, kregen de Oranjes de gelegenheid om per boot naar Engeland te vluchten. Bij de slag sneuvelden 95 Nederlandse militairen. Deze plek is ook nog doordrongen van een ander stukje geschiedenis, namelijk die van de Nederlandse luchtvaart. Het stationsgebouw met zijn prachtige verkeerstorentje is een kleinood van architectuur. Het gebouw, in 1936 in gebruik genomen, werd ontworpen door Brinkman en van der Vlugt, de architecten van de beroemde Van Nelle-fabriek en het Feyenoordstadion. Het was bedoeld voor de kleine sportluchtvaart en werd midden jaren vijftig overgenomen door de Koninklijke Luchtmacht. Voor en na de oorlog stroomden duizenden mensen naar het vliegveld om vanaf een tien meter brede dijk eromheen te genieten van vliegfeesten en te zwaaien naar de piloten. Of men toog naar het vliegveld voor een rondvlucht boven Den Haag en Scheveningen. Tweehonderdduizend bezoekers bezochten in 1957 de Gouden Internationale
Luchtvaart-show Ypenburg (ILSY). Dit vliegfeest werd bijgewoond
door de voltallige Koninklijke familie en als nationaal gebeuren
rechtstreeks op de televisie uitgezonden. Ook stonden er duizenden
toeschouwers in de omliggende straten en weilanden en op de Hoornbrug
van deze show te genieten. Eigen karakter Het oude stationsgebouw, laag en langgerekt, ligt aan de rand van Ypenburg. In de ontwerpopgave had het prachtige uitzicht op dit gebouw met goede zichtlijnen vanuit de woningen vrijgelaten moeten worden en de woningbouw had er direct op aan moeten sluiten. Dat kon bijvoorbeeld met een ruim grasveld voor het gebouw, waarop de bewoners ook hadden kunnen recreëren. Die kans is echter niet ge-grepen bij het ontwerp van deze Vinexlocatie en dat is een enorme misser. Marginaal bestaan De vraag is dus gerechtvaardigd waarom de gemeente Rijswijk en later Den Haag niet hebben ingegrepen toen het nog kon. We weten bovendien dat de kantorenmarkt al geruime tijd aan het instorten is. Overal in de buurt van Ypenburg staan duizenden vierkante meters bedrijfsgebouw al lange tijd te huur. Men kan ze aan de straatstenen niet kwijt. Ook het kantoor dat nu het zicht belemmert staat al meer dan een jaar grotendeels leeg en dat steekt des te meer. Dat is niet het enige. Ongeveer het meest schaarse goed dat we in Nederland hebben is ruimte. De open, groene ruimte wordt in snel tempo aangetast. Daarmee verdwijnen het landschappelijke karakter van Nederland, de natuur en de soortenrijkdom, de mogelijkheden voor waterberging, voor recreatie, en voor het genieten van rust en ruimte. We zijn onszelf aan het inrijgen in een korset van asfalt en beton, onder meer door de bouwdwang van grote ondernemingen die alleen eurotekens in de ogen lijken te hebben. Compacter bouwen Hetzelfde geldt voor de situering van het bedrijventerrein langs de A4. Inmiddels is het gemeengoed om direct langs een snelweg juist hoge bedrijfspanden op te trekken die tevens dienst doen als geluidsscherm voor de woningen. Zo niet op Ypenburg. Wordt het niet eens tijd voor een goed gesprek tussen de gemeente Den Haag en het industrieschap Plaspoelpolder (waar de gemeente Den Haag overigens zelf in zit), dat verantwoordelijk is voor de ontwikkeling van het bedrijventerrein? Dit om te voorkomen dat op de rest van het nu nog open terrein voor de leegstand gebouwd wordt en het zicht en de leefbaarheid van bewoond Ypenburg nog verder worden aangetast. Wat er, om maar iets te noemen, nog mogelijk is, is een mooie route vanuit het woongedeelte naar het oude stationsgebouw, uitmondend in een parkje met groot grasveld rond het gebouw. Met bijvoorbeeld van die prachtige snelgroeiende Italiaanse populieren langs de weg. Breng er ook wat water in, een plek om te skeeleren en wat speelwerktuigen. Zo kan er recreatief leven vanuit de wijk naar deze plek getrokken worden. Een plek die dit meer dan verdient. Een gemiste kans zal het echter altijd blijven, want terugdraaien en opnieuw beginnen kan niet meer. Frans van der Steen meer artikelen over ruimtelijke ordening
Bruiner in zee dan op het strand? De ANWB, die zich niet alleen bekommert om het wel en wee van de automobilist maar ook om dat van de recreant, luidde in februari de noodklok over de kwaliteit van het zeewater. De Blauwe Vlag van de Foundation for Environmental Education mag dit jaar nergens langs de Hollandse kust wapperen, omdat het zwemwater teveel bacteriën van uitwerpselen bevat. De ANWB wees de 150.000 Nederlandse riooloverstorten als boosdoener aan. Bij hevige regenval kan het rioolstelsel de waterafvoer niet aan. Riooloverstorten werken dan als noodventielen, waardoor de riolering overstroomt in het oppervlaktewater. Via sloten, kanalen en rivieren komt dit water vervolgens in zee terecht. Een verschijnsel dat zich, als maatregelen uitblijven, in de toekomst vaker zal voordoen. De klimaatverandering door de opwarming van de aarde leidt immers tot een toename van de hoeveelheid neerslag. Zwemwaterrichtlijn Onderzoeker Ingeborg Weltevrede van de provincie Zuid-Holland heeft nog nooit gehoord dat mensen ziek zijn geworden van het zwemmen in zee. Ondanks dat met huisartsen goede afspraken zijn gemaakt om alle ziekteverschijnselen die hiermee te maken kunnen hebben, altijd te melden. Blijkbaar raken de verontreinigingen snel verdund of worden ze afgebroken. De Stichting Noordzee en andere milieuorganisaties zien het als
een probleem dat de huidige meetpunten te ver liggen van de plaats
waar geloosd wordt. Ook is er nog onvoldoende informatie beschikbaar
over de invloed van de overstorten op de (zwem-)waterkwaliteit.
De Raad van State stelde de organisaties op 23 januari 2002 in het
gelijk met deze opvatting. Als in de toekomst de meetverplichtingen
beter worden uitgevoerd, kan op grond van de resultaten worden bezien
of de overstorten een onaanvaardbaar effect hebben op de (zwem-) Bruine vlag Ook in Den Haag wordt gewerkt aan verbetering van de afvoer van afvalstoffen. Zo zijn dankzij leefbaarheidswethouder Stolte deze zomer voor het eerst de strandtenten op 'het stille strand' - achter de Vogelwijk - op het riool aangesloten. En ook wordt er hard gewerkt aan uitbreiding van de waterzuiveringscapaciteit. Want dit laatste is nu juist de grote bottleneck. Volgens de Stichting RIONED, kenniscentrum voor rioolzorg, is de invloed van de riooloverstorten op de kwaliteit van het zeewater geringer dan mest uit de landbouw, uitwerpselen van de badgasten zelf en de zuiveringsinstallatie in Den Haag. De rioolwaterzuiveringsinstallatie (RWZI) Houtrust - die rechtstreeks in zee uitmondt - heeft nog steeds een te kleine verwerkingscapaciteit voor extreme gevallen en laat daardoor de vervuilingswaarden regelmatig pieken. Volgens het Hoogheemraadschap van Delfland is vorig jaar 375 miljoen liter half gereinigd rioolwater via de 2,5 kilometer lange pijp voor de kust van Scheveningen in de Noordzee geloosd. Pas in 2008 zal dit probleem zijn verholpen, onder meer door de aanleg van de nieuwe zuiveringsinstallatie in de Harnaschpolder. Ziek vee Blauwe Vlag Marc Beek, Zwemwaterkwaliteit in Zuid-Holland meer artikelen over gezondheid en milieu
Tussen de Vliet en de snelweg A4 en tussen Rijswijk en Leidschendam ligt een ietwat diffuus gebied. Zoals verreweg de meeste stadsranden combineert het een groot aantal functies. Er liggen volkstuinen, graslanden, sportvelden, golfterreinen, bedrijvencomplexen en zelfs een vogelreservaat. Als we u vertellen dat pretpark Drie-vliet in dit gebied ligt, zult u onmiddellijk weten waar we het over hebben. Gemaks-halve zullen we het gebied aanduiden als de Vlietzone. De overwegende indruk die het gebied maakt is een groene, maar de vraag is of dat zo blijft. Het Haagse gemeentebestuur ontwikkelt plannen om er een soort nieuwe, grootschalige stadspoort van te maken, in een brede kring rond het Prins Clausplein. Daar is niet iedereen het mee eens. Zoals het Stadsgewest Haaglanden, dat van mening is dat het gebied zich zou moeten ontwikkelen tot een groene stepping stone halverwege Vlietlanden en de Zwethzone. Ook kritische omwonenden roeren zich inmiddels. De gemeente Den Haag heeft het Haags Milieucentrum subsidie verstrekt om voor dit gebied een alternatieve, groene visie te ontwikkelen. Uiteraard vinden wij het van groot belang dat de organisaties die bij ons aangesloten zijn, daarover meepraten. En dat geldt niet alleen voor hen: wij roepen iedereen die dit gebied een warm en groen hart toedraagt op om contact op te nemen met Bob Molenaar (ma. t/m do.) bob.molenaar@haagsmilieucentrum.nl of projectmedewerker Tom Pitstra tom.pitstra@haagsmilieucentrum.nl, zodat we samen kunnen werken aan deze groene visie. Tom Pitstra is maandag de hele dag en donderdag 's middags bereikbaar. meer artikelen over ruimtelijke ordening
Biesieklette waakt al twintig jaar over uw eigendommen Stiekem roken in de fietsenstalling is er op een hoop scholen niet meer bij, want daar waakt Biesieklette. Een gesprek met directeur Herman de Graaff over het twintigjarig bestaan van zijn organisatie. In 1983 ging het slecht met de economie. Heel slecht. Het land
verkeerde in een recessie, werklozen meldden zich met duizenden
tegelijk bij het arbeidsbureau en het consumentenvertrouwen bereikte
duizelingwekkend lage waarden. Afijn, iedereen die het nieuws bijhoudt
kan zich er wel een voorstelling van maken. Het was in datzelfde
jaar dat een aantal projecten van de grond kwam om werkzoekenden
weer bij het arbeidsproces te betrekken. En één van
die projecten, gestart onder de vleugels van De Nieuwe Aanpak, bestaat
nog steeds: Scholen en buurten Een andere recente activiteit is de exploitatie van buurtstallingen. In wijken waar bewoners hun fiets moeilijk kwijt kunnen - bijvoorbeeld omdat ze geen kelder hebben - kan Biesieklette op zoek gaan naar panden die als stalling kunnen worden ingericht. Momenteel zijn er twee van dergelijke stallingen in het Bezuidenhout en er komt er een in de Boks-doornstraat. Omdat ze onbemand zijn heeft Biesieklette er weinig werk aan, aldus De Graaff, maar het is wel een hele klus om betaalbare panden te vinden. Gave huisjes Bijzonder trots is De Graaff op de stalling die vanaf juni wordt
aangelegd op het plein voor het Centraal Station. De beheerder zetelt
in een glazen hok dat 's nachts een groen schijnsel uitstraalt en
dan tegen vandalen beschermd wordt door een kooiconstructie. Overdag
wordt die kooi eenvoudigweg opgehesen en torent dan boven het huisje
uit. En niet alleen aan de beheerder wordt gedacht, maar ook aan
de gebruiker van de stalling. De 332 fietsbeugels zullen aanzienlijk
beter van kwaliteit zijn dan wat er nu staat of ligt. De toekomst Het ergste vindt De Graaff de kabinetsplannen echter voor zijn medewerkers: "Mensen die hun sociale leven net weer op de rit hebben dreigen voor de tweede keer in de steek gelaten te worden." Bob Molenaar Het jubileum van Biesieklette wordt in augus-tus luister bijgezet met de verschijning van een boek. Hierover zult u te zijnertijd ongetwijfeld meer kunnen lezen op de website www.biesieklette.nl. meer artikelen over Haags Milieucentrum en aangesloten organisaties
Aandacht voor de fiets op diverse niveaus Begin dit jaar werden er in diverse uitvoeringsprogramma's en verkeersplannen weer vele mooie woorden gewijd aan het fietsen. Maar hoe pakken die voornemens in de praktijk uit? "De fiets is een schoon, gezond, ruimtebesparend en goedkoop
vervoermiddel en voor veel mensen een vorm van ontspanning en lichaamsbeweging."
Met deze mooie woorden opent het Haagse Meerjarenprogramma Fiets
2003 t/m 2006, waarmee de gemeente een wat andere weg inslaat. Eerdere
plannen concentreerden zich voornamelijk op de aanleg van directe
fietsroutes vanuit de woonwijken naar de belangrijke bestemmingen
in het centrum, die veelal parallel lopen aan de drukke hoofdroutes
van het autoverkeer. In het nieuwe meerjarenprogramma wordt aanvullend
gekeken naar minder directe maar leefbaardere routes. Bijvoorbeeld
fietsroutes die een aantrekkelijk parcours door het groen of langs
volkstuinen volgen. Of fietsroutes die wel iets worden omgeleid,
maar door een veel rustiger straat met veel fraaiere gevels lopen.
De minder gehaaste fietser krijgt in dit plan dus een prominente
rol toebedeeld. Dat is verstandig. Want de Haagse bevolking veroudert
en fietsen is als lichaamsbeweging voor de seniore burger een uitstekend
middel om de spieren soepel te houden. Het nieuwe meerjarenprogramma Fiets trekt de lijn door die in 1997 is ingezet met het plan De Fiets Voorop!, dat heeft geleid tot een groei van het fietsgebruik. Maar toch wordt er in Den Haag relatief weinig gefietst. Hier wordt 26% van het aantal verplaatsingen tot 7,5 kilometer met de fiets afgelegd, tegen gemiddeld 33% in vergelijkbare grote steden. De bedoeling is dat tussen nu en 2007 de kwaliteit van de fietsroutes - en daarmee ook het aantal fietsers - zal toenemen. Javastraat, Volendamlaan, Harstenhoekweg en Leyweg krijgen vrijliggende fietspaden. Ketenmobiliteit Fiets in de Voorrang Dat een vorm van regievoering noodzakelijk is mag blijken uit het jarenlang ontbreken van een klein stukje verbindend fietspad op de doorgaande fietsroute Rijswijk-Wateringse Veld ter hoogte van de Eikelenburglaan. De situatie ter plekke was voor fietsers met name pijnlijk omdat het probleem van de grensoverschrijding Rijswijk-Den Haag blijkbaar niet gold voor het openbaar vervoer: de glimmende spoorstaven voor tramlijn 17 waren al bijna aan vervanging toe voordat de eerste fietser hier zonder af te stappen zijn weg kon vervolgen. Fietssnelweg Angst voor diefstal De gemeente Den Haag mag dan (bewaakte) fietsenstallingen aanleggen,
een aantal daarvan voldoet niet aan het diefstalpreventie-keurmerk
FietsParkeur. Schrijnend is dat dit ook geldt voor de onbewaakte
fietsenstallingen voor het Centraal Station en Station Hollands
Spoor (HS). De PvdA heeft de stalling onder de overkapping bij HS
in een veiligheidsnotitie zelfs als onveilige hot-spot aangewezen.
Conclusie Marc Beek Meer artikelen over mobiliteit
Wandelen of fietsen? Het provinciebestuur heeft besloten: er moet een nieuw fietspad vanuit Den Haag door de duinen naar Meijendel komen. Hoewel het tracé nog niet vastligt, lijkt de jarenlange discussie over Fietspad 10 hiermee beslist. Maar de wandelaarsvereniging TeVoet blijft zich verzetten. Regiocoördinator Jaap Mels legt uit waarom. Ook TeVoet is voorstander van ongemotoriseerd verkeer. Dat betekent
echter niet dat de aanleg van een fietspad altijd een verbetering
is. De toename van het aantal kilometers fietspad staat al jaren
in geen verhouding tot de toename van het fietsverkeer. Het is weliswaar
'politiek incorrect' om dat te zeggen, maar desalniettemin een feit.
Het woon-/werkverkeer op de fiets is al lange tijd stabiel en het
recreatief verkeer neemt minder toe dan gezien de uitbreiding van
het fietspadennet gehoopt mocht worden. Jammer, maar mensen maken
nu eenmaal hun eigen keuzes. Lycrabrigade Ook bestaat er een hardnekkig misverstand dat een fietspad geschikt zou zijn om op te wandelen. Dit moet verzonnen zijn door een automobilist. Fietsers ergeren zich dood aan over het hele pad uitzwermende wandelaars (die ook graag naast elkaar gaan) en de wandelaar merkt dat hij agressief wordt bejegend en voor rotte vis wordt uitgescholden. Ook al stelhet Wegenverkeersreglement dat ergens gelo-pen mag worden, dit inzicht schijnt bij de concurrerende verkeersdeelnemer niet aanwezig. Concluderend: bij de aanleg van een fietspad moet goed gekeken worden naar nut en bezwaar en er moet worden vermeden dat van de fiets een tweede 'heilige koe' wordt gemaakt. Zeven plagen Een andere en voor ons belangrijke overweging is de bedreiging
van de voetpaden in dit gebied. Steeds weer blijkt dat de makkelijkste
manier om een fietspad aan te leggen bestaat uit het verharden van
bestaand onverhard traject. Er is geen traditie in bestuurlijk Nederland
om met dit soort dingen rekening te houden. In allerlei verkeers-
en vervoersplannen bestaat de wandelaar niet eens en wordt hij beschouwd
als een wezen dat onder de naam 'voetganger' uitsluitend in de bebouwde
kom zijn biotoop heeft. Jaap Mels, meer artikelen over mobiliteit
Op weg naar een duurzaam stadsdeelkantoor Den Haag wil in 2006 CO2-neutraal zijn. Het op duurzame wijze bouwen van gemeentelijke kantoren is een belangrijke stap bij het realiseren van deze ambitie. Maar ligt de FSC-gekeurde lat voor het nieuwe stadsdeelkantoor-annex-hulpdienstenpost in Leidschenveen/Ypenburg wel hoog genoeg? Het combigebouw voor Den Haags nieuwe woonwijk moet verrijzen ter hoogte van het Forepark, aan de andere (de westelijke) kant van de A12 en de spoorlijn naar Utrecht. Het komt als 'kop' van een heel nieuw gebouwencomplex in de bocht van de noordelijke kruising. In ieder geval worden het stadsdeelkantoor en een politiepost voor de nieuwe wijk erin gevestigd, evenals de jeugdhulpverlening. Deze prominente locatie vraagt om een opvallend gebouw. De gemeente Den Haag kan scoren als hier het duurzaamste gemeentelijke kantoor van Nederland wordt gerealiseerd dat ook uiterlijk tot de verbeelding spreekt. Een gebouw dat visueel de aandacht trekt, waarvan de voorbijganger verbaasd zal denken: hé, dat is leuk, dat is andere koek dan die dertien-in-een-dozijn kantoorgebouwen langs de snelweg. Een gebouw dat zich kan meten met dat van de Gasunie in Groningen en van ING in Amsterdam - beide voorbeelden van organische architectuur. Maar uit de stukken tot nu toe komt een 'normaal' gebouw naar voren, dat zich alleen onderscheidt door een keuze voor duurzaam gekweekt hardhout en 20% lagere energiedoelstellingen. De relatie tot de macro-doelstelling van de gemeente om op de langere termijn een CO2-neutrale stad na te streven zal dan zwak zijn. Vandaar dat wij ons afvragen: vinden alle betrokkenen het leuk om een zoektocht naar optimale duurzaamheid te beginnen of wordt duurzaamheid als een last of als een routinehandeling ervaren? Het Haags Milieucentrum vindt dit zo belangrijk dat het er een project van heeft gemaakt. Onze ideeën mochten wij tijdens een ROMBO-sessie (wat is ROMBO?) presenteren. Ook gaan we een excursie naar CO2- neutrale kantorengebouwen organiseren. Openbaar vervoer Wij vinden voor zo'n verzamelgebouw een vervoersmanager noodzakelijk.
Hierdoor kan een synergie-effect optreden. Die manager zou met meetbare
doelstellingen moeten gaan werken en kan een voorbeeldfunctie vervullen
voor de hele stad. Natuurlijk kan niet elke jeugdhulpverlener met
een politieauto door de stad rijden, maar enig gezamenlijk gebruik
van een wagenpark moet toch mogelijk zijn. Het energieconcept Willen we van het nieuwe stadsdeelkantoor annex hulpdienstenpost een hoogtepunt van duurzaam bouwen maken, dan zijn grasdaken en een groene inrichting rondom het gebouw een aardige eye-opener. Maar nogmaals: de vraag is of de gemeente dit echt wil. Ries Smits, wethouder van zowel nieuwe wijken als van duurzaamheid, is met beide petten op bij het nieuwe stadsdeelkantoor betrokken. Toch is het zelfs dan niet vanzelfsprekend dat een wethouder zich op een ROMBO-bijeenkomst vertoont. Dat Smits hier wel aanwezig was, en deze naderhand als inspirerend betitelde, geeft ons goede hoop dat het college van B&W zich er hard voor maakt dat dit idee in de vervolgfases van ROMBO overeind blijft. Tom Pitstra, ROMBO meer artikelen over ruimtelijke ordening en duurzaam bouwen
Groene Speurgids en Speurkaart
Haaglanden Den Haag: parkstad, mooie stad achter de duinen. Haaglanden: groene schakel in de Randstad. De statements en goede bedoelingen zijn er, maar dat wil niet zeggen dat het snor zit met natuur en landschap in onze zeer dichtbevolkte regio. Natuurlijk, Den Haag heeft meer groen dan welke grote stad ook en ligt aan het grootste aaneengesloten natuurgebied van ons land: de Noordzee. Maar er zijn ook duidelijke minpunten. Vooral binnen Den Haag is het groen ongelijk verdeeld. Het rijke 'zand' is goed groen dooraderd, terwijl het arme 'veen' er karig van af komt. En de groene verbindingen tussen stad en ommeland slibben steeds verder dicht, de samenhang tussen landschappen gaat verloren. Vooral in het zuiden en het oosten komt de open ruimte steeds verder van Den Haag af te liggen. Het wordt steeds moeilijker aantrekkelijke routes voor wandelaar en fietser te vinden. Uitgeverij Open Kaart en het Haags Milieucentrum willen de groene recreant helpen zijn weg te vinden tussen woonwijken, industrieterreinen en kassengebieden. Ze hebben daarom het initiatief genomen tot de Groene Speurgids/-kaart Haaglanden. Het stadsgewest Haaglanden biedt financiële en inhoudelijke steun, omdat voor het stadsgewest het groen en de groene verbindingen een belangrijk thema zijn. Zijn Regionaal Structuurplan, het raamwerk voor de ruimtelijke ordening in het komende decennium, vertoont imposante ecologische lijnen en pijlen. Op de Groene Speurkaart gaat het vooral om de lijnen in het landschap.
Groene verbindingszones die nu al het bewandelen, befietsen of bevaren
waard zijn. Waar hier en daar echter essentiële schakels ontbreken.
Speurkaart en Groene gangen Groene schakels binnen de stad. Binnen Den Haag zoomen we met name in op het City-Duinpark: een hoefijzervormige keten van parken, landgoederen en duingebieden in het noordwesten die, als ze met elkaar verbonden waren, samen zo ongeveer het grootste stadspark van Europa zouden vormen.
Verbindingen tussen de open groene ruimtes. Behalve de Duivenvoordse corridor speelt hier vooral de worsteling rond de realisatie van de Groenblauwe Slinger, de gedroomde blauwe en groene verbinding tussen Midden-Delfland en het Groene Hart. Flessenhals in de slinger is het smalle restgebied groen tussen Pijnac-ker, Berkel en Rodenrijs en Zoetermeer. Niet alleen de stenen stad maar ook de uitdijende glazen stad zit hier in de weg. Een tweede, westelijker corridor tussen Delft en Pijnacker zou hier soelaas kunnen bieden, maar ook daarvoor moet glas geruimd worden. Verder zuidwestelijk, tussen Delft en Schiedam/Overschie, wordt het kernprobleem gevormd door de keiharde verkeersaders de A13, de te verbreden spoorbaan en de toekomstige A4. Verbindingen tussen stad en land. Midden-Delfland is vanuit
Den Haag, zelfs vanuit de zuidelijk gelegen Vinex-wijk Wateringse
Veld, slecht bereikbaar. De herinrichting van de Zwethzone kan hier
nieuwe wegen en paden openen, die echter in Midden-Delfland zelf
dreigen dood te lopen door de trage landinrichting. Verbindingen tussen stad en zee. Veel bewoners in de landinwaarts gelegen Vinex-wijken zijn ongetwijfeld verder van duinen en strand af komen te wonen dan ze diep in hun hart lief is. Goede (groene, verkeersveilige) verbindingen voor met name fietsers tussen deze nieuwe wijken en het lokkende ruime sop zijn in potentie wel aanwezig, maar verdienen de nodige extra aandacht en voorzieningen. Op de kaart een drietal kustontsluitingen, de 21e-eeuwse fietsvarianten op de 17e-eeuwse Scheveningse Weg van Constantijn Huygens. Vijf thema's - De kust. Over noodgedwongen kustterugtrekking in het verleden, mogelijke kustuitbreiding in de toekomst en de daaraan verbonden landschappelijke en ecologische kansen en bedreigingen. - Het water. Over water als transportmiddel voor mens en dier. Over het periodiek terugkerend overtollig nat door veel teveel verhard oppervlak (wegen, huizen, bedrijven en niet te vergeten kassen) in de regio. Over watervervuiling en -zuivering. - Groen in de stad. Over groene binnenterreinen in de vooroorlogse stad als stepping stones voor plant, dier en rustzoekende stedeling, met inspirerende voorbeelden. Over de groene corridors en 'assenkruizen' in de Wederopbouw, hun dichtslibben en hun mogelijk tweede - groenere - leven. - De polder. Over de grote schoonheid van onze weidelandschappen en de even grote bedreigingen waaraan zij blootstaan, ook van binnenuit doordat de agrarische sector steeds meer moeite heeft het hoofd boven water te houden. Welke nieuwe programma's ter versterking van natuur en landschappelijke identiteit zijn hier te ontwikkelen, naast en in combinatie met oude vormen, gedachten en activiteiten? - Het openbaar vervoer. Over oude en nieuwe lightrailverbindingen in de regio als uitgangspunt en leidraad voor wandel- en fietsroutes. Over verdergaande tram-, bus- en waterbusdromen. Borreltafel Steven van Schuppen Kaarten: twee kaartbladen, dubbelzijdig full colour: één overzichtskaart en drie detailkaarten met routes Winkelprijs: Euro 11,50 Verkrijgbaar bij Haags Milieucentrum, AVN en boekhandel meer artikelen over natuurontwikkeling & waterbeheer
Ook op Hollands Spoor OV-fietsen te huur Niemand verklaart met zoveel kennelijk plezier vergaderingen voor
geopend als Tweede-Kamervoorzitter Frans Weisglas. Hij was niet
minder verheugd om op 16 april op Station Hollands Spoor de 20-ste
OV-fietsenstalling van Nederland te mogen openen. De OV-fiets is
speciaal bedoeld voor mensen die snel een fiets willen hebben voor
de laatste kilometers van het station naar hun uiteindelijke reisdoel.
U kunt zich eenvoudig aanmelden via www.ov-fiets.nl. Of haal de speciale folder bij de OV-fietsverhuurders in o.a. station Den Haag CS, Den Haag HS, Delft CS, Rotterdam CS of Leiden CS. meer artikelen over mobiliteit
Gemiddeld wordt een op de zeven basisschoolleerlingen met de auto naar school gebracht. De kinderen afzetten op weg naar het werk bespaart de ouders tijd en moeite. Ook vinden veel ouders de weg naar school te gevaarlijk om hun kinderen zelfstandig langs te laten lopen of fietsen. Daar is iets voor te zeggen. Het aandeel vracht- en personenauto's in het totale verkeersaanbod is de laatste jaren flink toegenomen. Daarnaast is er een verruwing in het weggedrag waar te nemen. Mobiliteit is fun, voor dat eigen plezier moet de ander wijken. Deze ontwikkeling bedreigt het langzaam verkeer en vooral de jongere verkeersdeelnemers. Lopende en fietsende kinderen zijn onberekenbaar en kwetsbaar. Wellicht daarom laten ouders hun kinderen pas op steeds latere leeftijd zelfstandig naar school gaan: nu als ze gemiddeld acht zijn. Van de tienjarigen gaat maar de helft zelfstandig naar school. Terwijl ikzelf eind jaren zestig als vierjarige al alleen naar de kleuterschool mocht lopen... Het Haags Milieucentrum (HMC) gaat na de zomervakanties ouders van basisscholieren in groepsverband begeleiden bij het verkeersveiliger maken van de eigen schoolomgeving. Hiervoor hebben 3VO, de Verenigde Verkeers Veiligheids Organisaties, en Global Action Plan een coachingtraject ontwikkeld: KANS, oftewel Kinderen Anders Naar School. Opzet hierbij is om het aantal kinderen dat op de achterbank van de auto naar school wordt gebracht te verkleinen. Gebruikmakend van de lokale kennis en inzet van (verkeers)ouders wordt zowel aan de infrastructurele als aan gedragskant van het verkeer gesleuteld. De meer fysieke ingrepen kunnen bestaan uit de versnelde aanleg van vrijliggende fietspaden, de inrichting van een veiliger oversteekplaats of het instellen van eenrichtingsverkeer rond de school. Maar ook de inzet van verkeersbrigadiers en het verbeteren van de fietsenstalling op het schoolplein zijn mogelijke activiteiten, die vanuit de ouders gestimuleerd en georganiseerd kunnen worden. Het HMC gaat vooral twee dingen doen: ouders bijeenbrengen en hen in contact brengen met de diverse instanties die de problemen kunnen helpen oplossen. Hoewel het HMC de deskundigheid in huis heeft om zelf oplossingen aan te dragen, heeft deze aanpak als groot voordeel dat er dankzij de blijvende betrokkenheid van de ouders een langdurig veilige situatie kan ontstaan. Kent u in uw omgeving een typische 'auto'-school die u graag verandert
zag in een 'fiets'-school? meer artikelen over mobiliteit
Duurzaam en plezierig wonen in Leyenburg Van september 2001 tot en met 1 mei dit jaar reed de Groene Energietrein door de Haagse wijk Leyenburg. Geen trein van de NS, maar van Projectbureau Aarde-Werk, die handvatten voor duurzaam en plezierig wonen meevoerde. De trein volgde twee sporen om energie te besparen: technische aanpassingen door de woningcorporatie en gedragsverandering van de bewoners. Woningbouwcorporatie Vestia Den Haag Zuid-Oost startte in 2001 met woningverbetering in haar woningen in de wijk Leyen-burg, waaronder energiebesparende aanpassingen als gevelisolatie. "Bij zo'n verandering staan bewoners meer open om zelf ook dingen te veranderen", aldus Gea Boessenkool van Projectbureau Aarde-Werk. "Wij hebben Vestia daarom destijds ons nieuwe project De Groene Energietrein aangeboden. Een project dat energiebesparing door gedragsverandering wil bereiken en gebaseerd is op een nieuwe methodiek. Vestia vond het een goed plan. Wij hebben toen met de gemeente een subsidieaanvraag bij Novem ingediend in het kader van Enter, een energieprogramma voor huishoudens. Novem ging akkoord, omdat ze het project op grotere schaal willen inzetten in de toekomst." Anders dan bij bijvoorbeeld het energieadvies van het E-team, waar de adviseur langskomt en vooral technische adviezen en hulpmiddelen verstrekt, gaat het bij de Groene Energietrein om een intensief veranderingsproces bij de bewoners. De bewoners, hun drijfveren en verbondenheid met de wereld staan centraal in het project. "In de eerste fase van het project hebben we de bewoners gevraagd welke drijfveren ze hebben om duurzaam en plezierig te wonen", legt Gea Boessenkool uit. "Bijvoorbeeld betaalbaar wonen of contact met de buren. Op basis daarvan hebben wij voorlichtingsmateriaal ontwikkeld om in het project in te zetten. Het thema van het project was 'Leve Energie!'. Bewoners konden kiezen waaraan ze wilden meedoen. We hebben open informatiebijeenkomsten georganiseerd, werkgroepen opgezet en een cursus aangeboden." In de cursus werd het verband gelegd tussen vier niveaus: de mens, zijn huis, zijn woonomgeving en de aarde. Met de cursisten gingen de trainers in gesprek over de vijf elementen aarde, water, vuur, lucht en ether (onzichtbare zaken als communicatie en sfeer) en wat die voor je betekenen als je prettig en duurzaam wilt wonen. Gea Boessenkool: "Het komt erop neer dat alles energie is en de ene vorm van energie steeds transformeert naar een andere vorm. En alles wat je doet, heeft dus consequenties. Bijvoorbeeld: als je rommel door de gootsteen spoelt, verstoor je de waterkringloop. De cursisten hebben hun eigen doelen geformuleerd voor energiebesparing. Concreet en meetbaar, bijvoorbeeld sluipgebruik van stroom terugdringen door de kruimeldief uit het stopcontact te halen. In veel gevallen bedachten ze zelf oplossingen en anders gaven wij ze aanvullende informatie over energiebesparing. Ook op open informatieavonden, in de nieuwsbrief en in een excursie hebben we duurzaam en prettig wonen onder de aandacht gebracht. Het uiteindelijke doel van het project is 10% energiebesparing te realiseren." Het project zal worden geëvalueerd door zowel Novem als de Universiteit van Leiden. Boessenkool ziet inmiddels een aantal belangrijke resultaten: "Het intensieve contact met bewoners in zo'n traject was voor Vestia uniek en gaf veel inzicht in het communicatieproces met bewoners. Door het intensieve proces dat we met hen zijn aangegaan, zijn duurzame contacten in de woonomgeving ontstaan, onder andere in de werkgroepen. Verbonden zijn met je omgeving en aarde is een belangrijke voorwaarde voor een duurzame leefstijl." Lieneke Venhuis meer artikelen over duurzame energie en energiebesparing
De pad: slachtoffer van het geslachtsverkeer Bij de jaarlijkse trek van padden vanuit het winterverblijf naar
de natuurlijke kweekvijver moeten ze wegen of fietspaden oversteken.
De relatief langzame dieren zijn dan bijzonder kwetsbaar. Het oversteken
van een straat kost ze al gauw een aantal minuten en even snel opzij
springen (zoals kikkers) of sprinten (zoals salamanders) is er voor
de pad niet bij. meer artikelen over natuur algemeen
Van 30 april tot 9 juni is ieder jaar de Japanse Tuin in Clingendael geopend, een van de mooiste stukjes Den Haag. Onder de rook van Instituut Clingendael, waar men zich het hoofd breekt over oorlog en vrede. De vele ganzen die er rond lopen trekken zich niets van het vraagstuk aan en ruziën er steeds flink op los. Op een, niet eens zo mooie vooravond begin mei heb ik mijn eerste bezoekje van dit jaar aan de tuin gebracht, ik ga ieder jaar vele malen. Het viel tegen. Niet de tuin op zich, die was prachtig als vanouds, maar mijn medebezoekers vielen niet in goede aarde: een groep van zo'n twintig bezwete mannen en vrouwen in korte broeken. Een stel joggers (of trimmers, of hoe heet dat volk tegenwoordig?) die tamelijk luidruchtig even in de tuin kwamen uitblazen. Ik heb een half rondje gemaakt en ben, met pijn in het hart, maar weer op de fiets gestapt. 'Je mag in Clingendael helemaal niet fietsen, er zijn alleen voet- en ruiterpaden, maar ik ben slecht ter been en voor mij maak ik een uitzondering.' Ik citeer uit een van mijn verhaaltjes. Verderdoor, op een grasveld, liep een groep van zeker vijftig mensen onnutte dingen met ballen te doen. Ze trainden voor het een of ander, want verspreid tussen de meute liepen enkele lieden op- en aanmerkingen te schreeuwen. Mijn rust vond ik uiteindelijk tegenover Clingendael, op het landgoed Oosterbeek. De enige andere bezoekers daar was een stelletje verliefden, een stel zeer verliefden, dus ik heb discreet de andere kant op gekeken. Daar zag ik toevallig een bonte specht, ook mooi. Je zult mij niet horen zeggen (zien schrijven) dat Nederland vol is, maar het is wel heel erg druk. Een treffend voorbeeld stond begin mei in de zaterdagkrant, een foto-reportage met de titel: Natuurspits. 'De zon hoeft maar even te schijnen en half Nederland trekt naar bos, strand en water. Fijn: rust zoeken. Hoewel, rust?' Er volgden allemaal foto's van overbevolkte stukjes natuur: het Twiske, Kraantje Lek, de Loosdrechtse Plassen, De Biesbosch, de Ooijpolder en de Duivelsberg. De zon hoeft maar even te schijnen en de halve Randstad trekt naar de kust. Ik heb er niet zo'n behoefte aan naar het strand te gaan. Het is niet de aanblik van het schaars geklede en slecht onderhouden vlees dat er ligt, maar het is vooral de grote hoeveelheid. Een groot deel van dat volk komt met de auto. Files op de Utrechtsebaan, Maanweg en Van Alkemadelaan, als ik langsfiets zie ik ze staan. Je kan er over de autodaken lopen, dat zou ik ook het liefst doen (ik heb ijzer onder mijn schoenen), maar het enige dat ik doe is een meewarige blik werpen op elke chauffeur die me aankijkt en grinniken als ik op een achterbank een roedel kinderen zie klieren. In Meijendel is het op een zonnige dag ook koopavond, tot mijn schrik zag ik laatst dat er zelfs een nieuwe parkeerplaats is bijgekomen aan het eind van de Meijendelseweg. Ach, ik ken de rustige plekjes wel, zoals het landgoed Oosterbeek uit het begin van deze column. Maar ik doe het niet meer, ik ga op zonnige dagen geen fietstochtjes meer maken. Op dat soort dagen sleep ik mijn tuinstoel uit de meterkast en ga voor de deur zitten, tussen stokroos en hibiscus, met een boek op schoot. Heerlijk rustig. Adriaan Bontebal |
| |
|
 |
| Agenda | ||
|
|
|
|
| Branding |
 |
|
| Neem een gratis
abonnement
op Branding, hét Haagse tijdschrift voor natuur en milieu,
of klik hier voor de elektronische
versie.
|
